ความฝันของผม 'คือเธอ'

ท่ามกลางความกว้างใหญ่ของจักรวาลอันไพศาล เพราะเหตุใดหนอ สิ่งมีชีวิตที่ดูธรรมดาและอ่อนแอที่สุด ที่เรียกว่า 'มนุษย์' นั้น จึงได้เชื่อว่าตนเองชาญฉลาดและทรงภูมิปัญญามากกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นๆ หรือเพียงเพราะว่าวิวัฒนาการอันกระจ้อยร่อยที่ตนคิดค้นขึ้นมาได้ มนุษย์เหล่านี้จึงถือดีว่าตนวิเศษเหลือแสน จนถึงขั้นกล้าเบียดเบียนและเหยียบย่ำทุกสรรพสิ่ง ไม่ละเว้นแม้กระทั่งเผ่าพันธุ์เดียวกัน เพื่อปรนเปรอความปรารถนาของตนอย่างไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้น ทว่ามนุษย์กลับไม่เคยรู้เลย ว่าทุกการกระทำของตนย่อมส่งผลกระทบต่อเนื่องเป็นลูกโซ่ เมื่อกระแสพลังงานลบของจิตใจที่ตกต่ำจนย่ำแย่มากล้นพ้นทวีแพร่ออกไปอย่างไร้สิ้นสุด มันจึงเข้าสู่กฎของจักรวาลที่ว่า เมื่อสิ่งมีชีวิตใดเลวร้ายเกินเยียวยา ในที่สุดสิ่งนั้นย่อมต้องถูก 'พิพากษา' อย่างแน่นอน "แรบบี้ ถ้าหาก...นี่คือสิ่งที่ฉันเลือก นายจะอภัยให้ฉันได้มั้ย" ............................................ ฉันชื่อฮิราโนะ ซึกิ ฉันรู้ว่าโลกนี้อยู่ในจักรวาลที่กว้างใหญ่ไพศาล และในความไพศาลนี้ก็เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตมากมายนับอนันต์ จนกลายเป็นความอัศจรรย์ที่น่าพิศวงเกินกว่าที่เราจะจินตนาการออกมาได้ แต่ว่า เป็นเพราะสิ่งมีชีวิตที่แสนธรรมดาอย่างมนุษย์รึเปล่านะ ถึงทำให้โลกใบนี้กลายเป็นดาวเคราะห์ที่น่าเบื่อไปด้วยชีวิตประจำวันที่ซ้ำซากจำเจ จากพระอาทิตย์ขึ้นจนพระอาทิตย์ตก วนเวียนไปแบบนี้เรื่อยๆ ไม่รู้จบจนกว่าจะตาย เฮ้อ! นั่นแหละ นิยามของชีวิตในสายตาฉัน แต่ใครจะรู้กันล่ะ! ว่าในวันหนึ่งที่แสนจะธรรมดา จะมีเรื่องบังเอิญเกิดขึ้นในระหว่างที่ฉันกำลังเดินลงบันไดไปที่สถานีรถไฟใต้ดิน ชายคนหนึ่งที่วิ่งสวนขึ้นมา ทำให้ฉันได้พบกับ โลกใบใหม่ ที่แสนอัศจรรย์ ในชั่วขณะที่เขาก้มมองนาฬิกาพกในมือและกำลังจะวิ่งผ่านฉันไป พร้อมกับคำพูดของเขาที่แว่วดังเข้ามาในโสตประสาท "เวลา! เหลืออีกห้านาที ต้องเป็นเวลานี้แน่!" วินาทีที่ฉันหันไปมองด้วยความสงสัย และได้เห็นดวงตากลมโตสีฟ้าที่ดูเหมือนกำลังเร่งรีบร้อนรนกับเรื่องอะไรสักอย่าง อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่า เขาเหมือนกับเจ้ากระต่ายที่ออกมาจากโพรงใต้ดินของวันเดอร์แลนด์ (Wonderland) ยังไงยังงั้นแหละ ส่วนฉันน่ะเหรอ? แน่นอน ฉันต้องไม่ใช่อลิซอยู่แล้วล่ะ ฉันมองตามเขาไปจนเหลียวหลัง แต่แล้ว อยู่ๆ ผู้ชายคนนั้นก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาของฉันเลย เอ๋! 'หรือว่ากระโดดเขาเข้าไปในโพรงกระต่ายแล้วยังงั้นเหรอ?' ฉันกวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นเต้น เพื่อหาโพรงนั่นอย่างงี่เง่าตามบันไดคอนกรีตที่มีผู้คนกำลังเดินขึ้นลงอยู่อย่างขวักไขว่ แต่พอสังเกตให้ดีๆ ก็ดูเหมือนว่า ไม่มีใครสนใจความผิดปกติที่เกิดขึ้นทนโท่ตรงหน้าเลยสักคนเดียว 'อืม! คนหายไปทั้งคนแต่กลับไม่มีใครเห็นงั้นเหรอ หรือว่าฉันตาฝาดไปกันแน่นะ!' ฉันคิดแบบนั้น แต่นั่น กลับเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับฉันในโลกที่แสนน่าเบื่อใบนี้ *** พวกเราไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในวันพิพากษาโลก จักรวาลหนึ่งในสามถึงได้ถูกทำลายลงไปด้วย แต่ที่เรารู้ก็คือ ร่องรอยของเจ้าเป็นเพียงสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ที่นั่น เพราะงั้น จงช่วยเรา! ช่วยจักรวาล! รวมถึงไปช่วยดาวบ้านเกิดของเจ้าด้วย! "หยุดการทำลายล้างในวันพิพากษาโลกให้ได้!" นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ผมได้ยิน ก่อนที่จะถูกพวกกาแลคติกส่งตัวย้อนเวลากลับมายังโลก พร้อมกับภาพความหายนะที่ยังจดจำฝังแน่นติดลูกนัยน์ตามาด้วย คลื่นพลังงานมหาศาลที่ไหวกระเพื่อมเป็นระลอกต่อกันคล้ายลูกคลื่นในจักรวาล แรงปะทะทำให้สนามแม่เหล็กรอบดาวอาร์คทอเรียนและดาวดวงอื่นๆ ถูกทำลายลงในชั่วพริบตา การสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงทำให้กัมมันตภาพรังสีในดาวอาร์คทอเรียนเกิดรั่วไหล รวมตัวกับคลื่นพลังงานที่แผ่เข้ามา จนกลายเป็นความร้อนสูงหลอมเหลวพวกเราชาวแสงให้ระเหยกลายเป็นไอในชั่วพริบตา หายนะเกิดขึ้นอย่างที่ไม่มีใครล่วงรู้และตั้งตัวได้ทัน ทุกอย่างถูกทำลายสิ้น ชาวแสงมากมายสูญสลาย ไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้กรีดร้อง เลือดสีฟ้าครามเหิดระเหยหายไปต่อหน้าต่อของผม ครอบครัว พี่น้อง มิตรสหาย ไม่มีใครเหลือรอดแม้สักชีวิต มีแค่ผมเท่านั้น และ...ถ้าผมหยุดวันพิพากษาโลกเอาไว้ได้ ก็หมายความว่า ทุกอย่างมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!