แบนชี ‘ยัยผีเฝ้าบ้าน’
กฎข้อห้ามและปริศนาข้อที่ 10
บทที่ 3
กฎข้ อห้ ามและปริศนาข้ อที่ 10
02.00 am.
แกร็ก! แกร็ก! แกร็ก!
เสียงเล็บครู ดบนผนังดังไปตามทางเดินชัน้ สี่ของคฤหาสน์วินเช
สเตอร์ ด้ วยบางสิ่งที่เร้ นกายอยู่ในความมืดกาลังเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้ าที
ละก้ าวๆ รู ปร่ างของ 'มัน' ดูคล้ ายหญิงสาวที่เสียสติ ผมเผ้ ายุ่งเหยิงรุ งรัง
สวมชุดสีอาพันที่น่าจะเคยเลิศหรู มาก่อน ทว่าตอนนีม้ ันกลับสกปรกขาด
วิ่นจนดูยบั เยินไปทังตั
้ ว อีกทังในมื
้ อถือยังถือมีดปลายแหลมที่เกรอะกรังไป
ด้ วยคราบเลื อ ดและดวงตากลวงลึกที่ ดูเหมื อนว่ ากาลังมองหาอะไรสัก
อย่างอยู่ตลอดเวลา
ครืดด ครื ดด ครืดด!!
ชายกระโปรงที่ลากยาวและเท้ าที่เดินลากพืน้ ส่งเสียงดังไปตาม
ทางเดินวนเวียนกลับไปกลับมาซา้ แล้ วซา้ อีก...ซา้ แล้ วซา้ อีก...และในบาง
คราว 'มัน' ก็หยุดยืนอยู่หน้ าห้ องใดห้ องหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ แนบหูลงบน
บานประตูเพื่อฟั งเสียงที่อยู่ข้างใน
‘…’
“ไม่อยู่ ที่นี่ก็ไม่มี อยู่ที่ไหนกันแน่!!”
เสียงแหบพร่ าที่ฟังดูน่าขนลุกดังแว่วอย่างผิดหวังในความเงียบ
สงัดเมื่อมันไม่เจอสิ่งที่กาลังตามหา กระทัง่ แน่ใจว่าไม่มีอะไรหรือใครอยู่ใน
นัน้ ใบหูที่ซีดเซียวก็ค่อยๆ ละออกจากบานประตู ก่อนที่มันจะเดินเริ่ มเดิน
ต่ อ ไปและหลงวนเวี ย นในอยู่ ค ฤหาสน์ ที่ ถู ก สร้ างมาอย่ า งผิ ด เพี ้ ย น
ต่อไป กระทั่งแสงแรกแห่งอรุ ณรุ่ งมาเยือนอีกครัง้ 'มัน'ก็จะหายไป ราวกับ
ฝันร้ ายที่ไม่เคยมีตวั ตนมาก่อน...
ไม่มีใครรู้ ว่ามันมาจากไหนและอยู่ในคฤหาสน์ตงั ้ แต่เมื่อไร หรื อ
มันกาลังตามหาอะไรอยู่ แต่ที่ร้ ู ก็คือ หลังจากที่ซาร่ า วินเชสเตอร์ เสียชีวิต
ลง 'มัน' ก็ปรากฏตัวขึน้ ในคฤหาสน์หลังเวลาเที่ยงคืน เป็ นแบบนีท้ ุกๆ คืน
เรื่อยมา...
...
เช้ าวั น ต่ อ มาแม็ ก ซ์ ลื ม ตาตื่ น ขึ น้ อย่ า งสดชื่ น เพราะถึ ง แม้ ถึง
ห้ องพักจะดูสกปรกไปสักหน่อยแต่ก็ต้องยอมรับว่าเฟอร์ นิเจอร์ ทุกชิน้ ที่ใช้
ในคฤหาสน์ล้วนเป็ นของเกรดเอมาตราฐานสูงที่ทามาจากวัสดุชนดี ั ้ ทงนั
ั ้ ้น
ทาให้ เขาหลับสนิทจนถึงเช้ า ซึ่งนั่นอาจเป็ นโชคดีสาหรับเขาในคืนแรกทว่า
คงไม่ใช่เรื่องดีสาหรับคืนต่อๆ ไปอย่างแน่นอน!
งานแรกของแม็กซ์ในคฤหาสน์สดุ เพีย้ นไม่ใช่การสารวจตามแผน
ที่ แต่เป็ นการขับรถเข้ าไปในเมืองเพื่อซือ้ ของจาเป็ นสาหรับการซ่อมแซม
และทาความสะอาดครัง้ ใหญ่ ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็ นไปไม่ได้ ที่คนคนเดียวจะ
เก็บกวาดเขาวงกตที่อ ยู่ในคฤหาสน์ไ ด้ ทงั ้ หมด ดังนัน้ เขาจึงคิดไว้ ว่า 'อยู่
ตรงไหนก็ทาแค่ตรงนั ้น' ไปก่อนก็แล้ วกัน นับว่าเป็ นความคิดอันชาญฉลาด
สาหรับนักวิทยาศาสตร์ ที่ไม่เรื่องมากอย่างเขาทีเดียว
รถยนต์สีบรอนซ์เงินขับออกไปจากคฤหาสน์ตงแต่ ั ้ เช้ าตรู่ วิ่งไปบน
ถนนสายยาวที่สองข้ างทางเต็มไปด้ วยไม้ ยืนต้ นขนาดใหญ่ ตรงเข้ าสู่ตัว
เมืองซานโฮเซเพื่อหาซือ้ เสบียงและอุป กรณ์ ต่างๆ กระทั่งราวสามชั่วโมง
ต่อมาเป็ นเมื่อท้ ายรถเต็มไปด้ วยข้ าวของที่เขาต้ องการ รถรถยนต์สีบรอนซ์
คันเก่าก็กลับมาถึงคฤหาสน์อีกครัง้ ในช่วงบ่ายแก่ๆ
ในระหว่างที่รถยนต์กาลังจะขับไปถึงคฤหาสน์ สายตาของแม็ กซ์
ก็มองเห็นชายชราคนหนึ่งกาลังยืนก้ มๆ เงยๆ อยู่หน้ าประตูทางเข้ าท่าทาง
ดูไท่ปกติ ด้ วยความสงสัยเขาจึงจอดรถที่หน้ าประตูเพื่อสอบถาม
"สวัสดีครับ" แม็กซ์ก้าวขาจากรถพร้ อมพูดจาทักทายอย่างสุภาพ
และเป็ นมิตร แต่ในขณะที่เขากาลังจะเดินเข้ าไปเพื่อทาความรู้ จัก ชายชรา
คนนี ก้ ลับ พุ่ ง ตรงมาที่ เ ขาแล้ วคว้ าจั บ ไหล่ ทัง้ สองข้ างของแม็ ก ซ์ เ อาไว้
แน่น อีกทังยั
้ งพูดจาแปลกๆ ราวกับคนเสียสติอย่างไงอย่างงัน้
"คุณ คุณเข้ าไปทาอะไรในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ ! บอกมา บอกผม
มา! ว่าคุณเข้ าไปทาอะไร" ชายชราตะเบ็งเสียงจนฟั งดูคล้ ายกาลังตะคอก
ใส่ แต่สายตาที่มองมาและมือเหยี่ยวย่นที่สนั่ เทาบนไหล่แสดงถึงความวิ ตก
กังวลและจิตใจที่ไม่มนั่ อย่างชัดเจน ดังนั ้นแม็กซ์จึงทาเพียงแค่ยิ ้มอย่างเป็ น
มิตรและตอบคาถามด้ วยโทนเสียงปกติตามหลักจิตวิทยาขันพื ้ ้นฐาน
"ผมพึ่งย้ ายเข้ ามาอยู่ที่นะครับ เอ่อ คุณตาไม่สบายตรงไหนรึเปล่า
ครับ"
"ฉะ ฉัน..."
"เฮนรี่ ! ตายจริ ง ฉันบอกแล้ วไงว่าอย่าไปยุ่งกับ เขา" ยังไม่ทันที่
ชายชราจะพูดอะไรออกมา อยู่ๆ เสียงของหญิงสูงอายุที่ดงั ขึ ้นมาก็ทาเฮนรี่
หันไปมองอย่างงะๆ เงินๆ ทันที
สายตาใต้ กรอบที่มองข้ ามไหล่ของเฮนรี่ไป เห็นผู้หญิงร่างท้ วมใส่
ผ้ า กั น เปื ้อ นที่ ก าลั ง วิ่ ง ต้ ว มเตี ย้ มออกมาจากบ้ า นหลั ง เล็ ก ฝั่ ง ตรงกั บ
คฤหาสน์ตรงมาทางที่พวกเขาอยู่อย่างรีบร้ อน
"แฮ่กๆ โอ้ ย! เหนื่อยจริงเลย" หญิงชราท่าทางใจดีบ่นอุบ ยืนหอบ
จนตัวโยน ก่อนจะรีบดึงมือเฮนรี่ออกจากไหล่ของแม็กซ์อย่างรีบร้ อน
"ต้ องขอโทษด้ วยนะ เอ่อ..."
"ผมแม็กซ์ คาร์ เตอร์ ครับ" แม็กซ์กล่าวแนะนาตัวตามมารยาท
"อ้ อ แม็ ก ซ์ เออ ฉั น ...ฉั น มาทาร์ โพลเวลแล้ ว นี่ ก็ เ ฮนรี่ โพล
เวล สามีของฉันเอง ฉันต้ องขอโทษเธอด้ วยจริงๆ แม็กซ์ สามีของฉันเขาแก่
มากจนเลอะเลือนไปแล้ ว ความจาก็เลยสับสนแบบนีแ้ หละ" คุณนายโพล
เวลพูดจาตะกุกตะกักจนแม็กซ์ร้ ู สึ กแปลกใจ อีกทัง้ สายตายังดูกังวลเกิ น
กว่าจะคิดว่าสามีของหล่อนแค่มีอาการความจาเลอะเลือนเท่านั ้น
"..."
"มาทาร์ เมื่อกี ้เขาบอกฉันว่า เขาว่าอยู่ที่คฤหาสน์นั่นนะ" แม็กซ์ม
องเฮนรี่ ที่ หันไปบอกกั บภรรยาอย่ างดี ใจ ก่ อ นจะมองมาทางเขาอีกครัง้
พร้ อมกับคาถามแปลกๆ "โดโรธี คุณเห็นโดโรธีลกู สาวของเรามัย้ เธอ...เธอ
ยังอยู่ในนั ้น คุณพาเธอออกมาได้ มยั ้ ฉันขอร้ องล่ะ!"
"โดโรธี?" แม็กซ์เอ่ยทวนชื่อที่พึ่งได้ ยินเป็ นครัง้ แรกและสังเกตได้
ว่าคุณนายโพลเวลเริ่ มมีสีหน้ าลาบากใจเมื่อได้ ยินชื่อนีเ้ ช่นกัน ซึ่งนั่นยิ่งทา
ให้ เขารู้สึกแปลกใจมากขึ ้นไปอีก
"โธ่เอ๊ ย! เฮนรี่ พูดจาเพ้ อเจ้ ออีกแล้ ว ไปๆ รี บกลับบ้ านกันได้ แล้ ว
เดี๋ยวชาที่ฉันชงไว้ จะเย็นซะหมด" คุณนายโพลเวลยังคงพูดจาด้ วยใบหน้ า
ยิ ้มแย้ ม พร้ อมสอดมือเข้ าไปคล้ องแขนสามีของเธอไว้ อย่างรักใคร่
ทว่าด้ วยความเป็ นนักจิตวิทยา ทาให้ แม็กซ์สงั เกตุเห็นท่าทางและ
สายตาของชายชราที่ ม องไปมาระหว่ างเขากั บ คฤหาสน์ วิน เชสเตอร์
เหมือนว่ามีอะไรบางอย่างที่อยากจะพูดออกมาอย่างนัน้ ซึ่งมันดูตรงกัน
ข้ ามกับคุณนายโพลเวลที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างสิ ้นเชิง
"ตะ แต่มาทาร์ โดโรธีลกู สาวของเรายังอยู่ข้างในนะ" เฮนรี่ที่พูดถึง
ลูกสาวขึ ้นมาอีกครัง้ ทาให้ แม็กซ์เริ่มมองทังคู
้ ่อย่างสงสัย
"โธ่! เฮนรี่ ป่ านนี ้บ้ านนี ้เธอคงกลับไปรอเราที่บ้านแล้ วล่ะ"
"จริงนะ เธอไม่หลอกฉันนะมาทาร์ "
"อืม...ไม่หรอกที่รัก เรากลับกันเถอะนะ"
สายตาช่ างสงสัยแบบนั กจิ ตวิ ทยามองคุ ณ นายโพลเวลพ่นคา
โกหกกับสามีของหล่อนเพียงเพื่อให้ เขายอมกลับบ้ านแต่โดยดี เท่าที่ฟังมา
ทาให้ เขาค่อนข้ างมัน่ ใจว่าลูกสาวที่พวกเขาเอ่ยถึงไม่ว่าจะด้ วยเหตุผลอะไร
ก็แล้ วแต่ เธอคงไม่ได้ อยู่บ้านของพวกเขาอย่างแน่นอน แต่ทาไมเฮนรี่ถึงคิด
ว่าเธออยู่ในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ กันนะ...
"เอ่อ แม็กซ์ฉันไปก่อนนะ โอกาสหน้ าฉันจะชวนเธอไปดื่ มชาที่
บ้ านดี มัย้ " เมื่ อ คาโกหกของคุ ณ นายโพลเวลได้ ผ ลจนเฮนรี่ ยอมสงบลง
หล่อนก็หันมากล่าวลาแม็กซ์ด้วยสีหน้ ายิม้ แย้ ม โดยไม่เอ่ยถึงลูกสาวที่ชื่อ
โดโรธีเลยสักคา
ในที่สดุ ความวุ่นวายตรงหน้ าก่อนก็จบลง พร้ อมกับภาพของหญิง
ชรากาลังเดินจูงมือสามีกลับบ้ านที่อยู่ฝั่งตรงข้ ามห่างจากคฤหาสน์วิน เช
สเตอร์ ไม่ไกลมากนัก
'โดโรธี! หลอก! งันเหรอ?'
้
แม็กซ์นึกถึงชื่อและคาพูดแปลกๆ ที่ได้ ยินจากเฮนรี่อีกครัง้ พลาง
ชาเลืองสายมองเข้ าไปในคฤหาสน์อย่างครุ่นคิด เขาแน่ใจว่าที่นั่นไม่น่ าจะ
มีใครอื่นอยู่อีกนอกจากเขา แต่ว่าพื ้นที่กว่า 400 เอเคอร์ ถ้ าหากจะมีใครสัก
คนหลบอยู่ที่นั่นโดยที่เขาไม่ร้ ูก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ผ้ ูหญิงคนเดียว
ในคฤหาสน์ร้างเนี่ยนะ แล้ วทาไมชายคนนัน้ ถึงพูดว่า 'เธอยังอยู่ในนั ้น' กัน
นะ
สุดท้ ายเมื่อหาข้ อสรุ ปอะไรไม่ได้ แม็กซ์จึงเก็บความสงสัยเอาไว้
ในใจแล้ วขับรถยนต์สีบรอซ์คนั เก่าเข้ าไปในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ ...
...
ในที่ สุดแผนงานวัน นี ข้ องแม็ กซ์ ก็เริ่ มต้ น ขึ น้ จนได้ ด้ วยการท า
ความสะอาดที่ โถงส่วนหน้ าและห้ องนอนที่ เขาใช้ เมื่ อคื น นี ้ อย่ างที่ บอก
แม็กซ์ไม่ใช่คนเรื่ องมากอะไรนัก ดังนัน้ แค่ไม่กี่ชั่วโมงทุกอย่างก็ถูกจัดการ
แบบลวกๆ อย่างรวดเร็ ว และที่ใช้ คาว่า 'จัดการแบบลวกๆ' มันก็หมายถึง
อย่างนัน้ จริ งๆ เพราะพืน้ ที่ที่ถูกท าความสะอาดหลักๆ ก็คือห้ องนอนกั บ
ห้ อ งน า้ และโถงส่ วนหน้ าเท่ านั น้ ส่ วนนอกนั น้ ก็ ท าแบบผ่ านๆ แถมการ
จัดการยังเอาง่ ายเข้ าว่ าจนเฟอร์ นิ เจอร์ ตกแต่ง หลายชิน้ กลายเป็ น ของมี
ตาหนิไปอย่างน่าเสียดายเพราะความมักง่ายของเขา ผิดกับอุปนิ สยั ทั่วไป
ของนักจิตทยาที่ต้องมีความเป็ นระเบียบเรียบร้ อยอย่างคนละขัว้
หลังจากการเลือกทาความสะอาดเป็ นบางพืน้ ที่ ตามแต่ใจของ
แม็กซ์จบลงในตอนเย็น คฤหาสน์วินเชสเตอร์ ก็มีสภาพดูดีขึ ้นมานิดหน่อย
หรืออย่างน้ อยก็พอให้ คนเป็ นอาศัยอยู่ได้ แบบไม่ลาบากมากนัก
เมื่อมีเวลาเหลือนิดหน่อยก่อนพระอาทิตย์จะตกดิน แม็กซ์จึงคิด
ว่าเขาควรจะรู้จกั คฤหาสน์วินเชสเตอร์ ให้ มากขึ ้น ดังนั ้นเขาจึงเดินสารวจไป
ยังชันต่
้ างๆ ตามแผนที่อีกครัง้
โครงสร้ างของคฤหาสน์ที่ถูกต่อเติมออกไปอย่างไม่แบบแผนทา
ให้ บัน ไดทางขึ น้ ค่ อ นข้ างซับ ซ้ อ นและมี ห ลายทาง อี กทัง้ พื น้ ที่ ด้านในมี
ลักษณะวกวนคล้ ายรู ปทรงเรขาคณิ ตที่ทับ ซ้ อนไปมา พืน้ ที่บางส่วนหรื อ
ห้ องบางห้ องจึงมีผนังที่ดูหกั มุมหรือโค้ งอย่างไม่มีแบบแผน ยิ่งสารวจแม็กซ์
ก็ยิ่งพบการออกแบบที่พิศวงมากยิ่งขึน้ ไม่ว่าจะเป็ นบันไดวนที่ทอดยาว
จนถึงเพดานหรื ออีกด้ านของประตูที่เปิ ด ออกสู่ที่โล่งไม่มีพืน้ รองรับจนเขา
เกือบจะตกลงไป หรือประตูนับร้ อยที่เปิ ดออกไปแล้ วเจอผนัง ปล่องไฟที่ถูก
สร้ างไว้ ในบ้ านโดยไม่มีเตาผิงหรื อเตาผิงที่ใช้ งานไม่ได้ เพราะไม่มีปล่องไฟ
อีกทังกระจกกว่
้ าร้ อยบานที่ติดตังอยู
้ ่ตามสุดทางเดินในส่วนต่างๆ อย่างไม่
มีเหตุผล ความซับซ้ อนพิ ลึกพิลั่น ของคฤหาสน์ก็ท าเอาแม็ กซ์ ถึง กับ ต้ อ ง
ถอนหายใจไปหลายรอบเหมือนกัน
กระทั่ง ถึ ง ชัน้ ที่ สี่ เขาพบว่ ามี บ างห้ อ งที่ ถูกเชื่ อ มถึ ง กั น ด้ ว ยประตู แ ละมี
เส้ นทางที่ไม่ได้ ถูกระบุไว้ ในแผนที่ บางทีอาจเป็ นเพราะการออกแบบสุด
เพีย้ นเลยทาให้ แผนที่ที่วาดเกิดการตกหล่น ดังนัน้ อาจพูดได้ ว่าถ้ าเขาเชื่อ
ทุกอย่างที่อยู่ในแผนที่เขาอาจจะหลงอยู่ในคฤหาสน์จริงๆ ก็ได้
อันที่จริงด้ วยขนาดของคฤหาสน์ต่อให้ เขาหลงทางโดยไม่มีแผนที่
อยู่ในมือก็ไม่น่าเป็ นปั ญหาสาหรับการหาทางออก แต่จากการสารวจแม็กซ์
พบว่าที่นี่ไม่ใช่แค่เขาวงกตขนานย่อม แต่มนั ยังมีกับดักที่คล้ ายภาพลวงตา
ซ่อนอยู่ด้วย อย่างกระจกที่ติดไว้ ตามทางเดิน เมื่อสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามัน
ทาให้ การรับรู้ทางทางสายตาเกี่ยวกับขนาดและเส้ นทางผิดเพีย้ นไปจนเดิน
หลงทาง
ที่ชนั ้ สี่แม็กซ์เจอห้ องหนังสือขนาดใหญ่ ด้ วยนิสัยที่เป็ นนักอ่ าน
คนหนึ่งทาให้ เขาหัน มาสนใจคลังความรู้ ที่ เต็ มไปด้ วยฝุ่ นหนาขาวโพลน
แบบทันทีทนั ใด สายตาใต้ กรอบแว่นกวาดมองชันหนั ้ งสือรอบตัวที่เรียงเป็ น
แถวสูงเกือบถึงเพดาน
จากสภาพที่เห็นบ่งบอกว่าเจ้ าคฤหาสน์คนเก่าถึงแม้ จะมีรสนิ ยม
การออกแบบที่ไม่เหมือนใครแต่อย่างน้ อยก็เป็ นนักอ่านที่ดีคนหนึ่งทีเดียว
เพราะไม่ใช่แค่จานวนหนังสือที่มากมายมหาศาลแต่ทุกเล่มยังถูกจัดเรียง
แยกหมวดหมู่ตามตัวอักษรไว้ เป็ นอย่างดีทีเดียว อีกทังในห้
้ องหนังสือก็ยงั ดู
ปกติที่สุดเมื่อเทียบกับทุกสิ่งที่เขาเห็นในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ กระทั่งเมื่อ
เขาเดินลึกเข้ าไปยังชันหนั
้ งสือที่อยู่ด้านในสุด
"การล่ า สั ต ว์ ชนิ ด ของปื นไรเฟิ ล ชนิ ด ของกระสุ น ...ชนเผ่ า
อินเดียนแดง การต่อเติม ร่ างทรง วิญญาณ การกักขัง หืมม!! แปลกแฮะ
‘...’
แม็กซ์อ่านชื่อหนังสือบนสันปกไปทีละเล่มอย่างสงสัย เมื่อสายตา
นักอ่านสังเกตุได้ ว่ามันไม่ได้ ถูกจัดเรี ยงตามหมวดหมู่เกมือนชัน้ อื่นๆ แต่
เป็ น เรี ยงที่ เรี ยงอย่ างสะเปะสะปะ ซึ่ ง ดู ไ ม่ เข้ าท่ าเมื่ อ เที ยบกั บ หนั ง สื อ
ทังหมด
้
ตรรกะนั ก จิ ต วิ ท ยาของแม็ ก ซ์ บ อกว่ า มั น เป็ นพฤติ ก รรมที่
เฉพาะเจาะจงอย่ างหนึ่ ง เขาจึ ง ไล่ ส ายตามองชื่ อ หนั ง สื อ ทุ กเล่ มอย่ าง
ละเอียดอีกครัง้ เพื่อวิเคราะห์หาความเชื่อมโยงของการจัดเรียง
ตุบ!!
ทว่ าวิ น าที นั น้ อยู่ ๆ หนั ง สื อ ก็ ตกลงมาจากชัน้ บนสุดอย่ างไม่มี
เหตุผล ทาให้ แม็กซ์มองขึน้ ไปตามสัญชาตญาณ ไม่มีหนูหรื อตัวอะไรอยู่
ข้ างบนนอกจากช่องว่างในชัน้ ที่หนังสือตกลงมา แต่หากคิดดูดีๆ มันไม่มี
ทางที่หนังสือทังเล่้ มจะตกลงมาเองถ้ าไม่มีอะไรไปแตะต้ องมัน แต่เมื่อมัน
ไม่อยู่ในความสนใจของแม็กซ์ ดังนั ้นเขาจึงสรุปว่าเอาดือ้ ๆ ว่าอาจจะมีหนู
ตัวเล็กวิ่งผ่านไป หรือไม่มนั ก็อาจจะวางไม่ดีตงแต่ ั ้ แรกก็ได้
แม็กซ์ก้มหยิบหนังสือปริ ศนาที่ตกลงมาอย่ างกับ ตัง้ ใจ มันเป็ น
หนังสือปกหนังไม่มีชื่อที่ดูเก่ามากเล่มหนึ่ง เมื่อเปิ ดดูข้างในแม็กซ์พบว่าใน
นั ้นเป็ นเนื ้อหาที่เขียวเกี่ยวกับพิธีกรรมกักขังวิญญาณอาฆาตด้ วยวิธี ต่างๆ
อีกทัง้ บางหน้ ายังมีสัญลักษณ์ แปลกและบางหน้ าก็เขียนด้ วยภาษาที่เขา
อ่านไม่ออกอีกต่างหาก ในขณะที่เขากาลังไล่เปิ ดหนังสือดูทีละหน้ าอย่าง
ตังใจ
้ อยู่ๆ ก็มีกระดาษใบหนึ่งที่แทรกอยู่ในหน้ าหนังหล่นลงมา สายตาใต้
กรอบแว่ น เหลือ บตามองกระดาษที่ ห ล่นไปอยู่ตรงปลายเท้ าก่ อนจะปิ ด
หนังสือในมือและก้ มลงไปมันขึ ้นมาดู
แม็กซ์คลี่กระดาษออกอย่างเบามือ ในนัน้ มีข้อความที่เขียนด้ วย
หมึกสีดาแต่ มัน ดู ซีดจางลงไปตามกาลเวลาอี กทัง้ เนือ้ กระดาษที่ เ ก่ า จน
เหลืองและรอยพับที่จวนเจียนจะขาดไปทัง้ แผ่นทาให้ เขาต้ องเพ่งสายตา
เพื่ออ่านสิ่งที่เขียนอยู่ในนั ้นให้ ออก
***
กฎข้อที่ 1. ห้ามทาแผนที่คฤหาสน์หายเด็ดขาด จาไว้! ถ้ามีมนั คุณก็รอด
กฎข้อที่ 2. อย่าไว้ใจประตูทุกบาน บันไดทุกชัน้ ห้องทุกห้อง เพราะมันบิ ด
เบี้ยวเกิ นกว่าที่จะเชื่อถือได้เพียงแค่ตาเห็น
กฎข้อที่ 3. คุณต้องเปลี่ยนห้องนอนทุกคื นและถ้าจะให้ดีควรจะเป็ น คนละ
ชัน้ กับคืนที่ผ่านเพราะคุณจะปลอดภัยมากขึ้น
กฎข้อที่ 4. ห้ามออกจากห้องนอนหลังเที่ยงคื น ไม่ว่าจะมี เหตุการณ์ อะไร
เกิ ดขึ้นข้างนอกหรื อได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายมากแค่ไหนก็ตาม แต่ให้
ทาเหมือนคุณไม่ได้ยินอะไรทัง้ นัน้
กฎข้อที่ 5. หากคื นไหนคุณถูก 'มัน' ที่อยู่ในคฤหาสน์ หาห้องนอนของคุณ
เจอ ให้รีบดูแผนที่อย่างละเอียดเพราะบางทีมนั อาจมีทางประตูหรื อทางลับ
ที่จะพาคุณหนีได้ทนั เวลา
กฎข้อที่ 6. จาก ข้อที่ 4 หากแผนที่ไม่สามารถช่วยอะไรคุณได้ ให้คุณรี บ
หาที่ซ่อนก่อนที่ 'มัน' จะเข้ามาในห้องและเจอคุณ จากนัน้ ก็ภาวนาขอให้
มันคิ ดว่าคุณไม่ได้อยู่ที่นนั่ ก็แล้วกัน
กฎข้อที่ 7. อันที่จริ งแผนที่ไม่ใช่อย่างเดี ยวที่ช่วยคุณได้ แต่ของบางอย่างที่
อยู่ ห รื อถู ก ซ่ อ นเอาไว้ ใ นห้ อ งนอนเพื ่ อ กรณี ฉุ ก เฉิ น ก็ อ าจช่ ว ยคุ ณ ได้
เหมื อนกัน ถ้าคุณเลื อกใช้มันได้อย่างถูกต้อง เช่น ไม้กางเขนบนผนังหรื อ
น้ามนตร์ ศกั ดิ์ สิทธิ์ ในขวดน้าหอม
กฎข้อที่ 8. อย่ารับปากอะไรง่ายไม่ว่ากับใครหรื ออะไรก็ตาม เพราะมันจะ
ผูกมัดและตามติ ดจนกว่าคุณจะทาสิ่ งที่รับปากไว้สาเร็ จ
กฎข้อที่ 9. อย่าเชื่ออย่ างเด็ ดขาด ถ้าคุณไม่แน่ใจจริ ง ๆ โดยเฉพาะสิ่ ง ที่
เกิ ดขึ้นหลังอาทิ ตย์ตกดิ น รวมไปถึงกฎบางข้อที่คุณอ่านด้วย
กฎข้อที่ 10. ถ้าคุณโชคดี รอดไปได้จากที่นี่ไปได้ จาไว้! อย่าได้กลับเข้ามา
ในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ อีกเป็ นครั้งที่สอง เพราะ'มัน'จาคุณได้แล้ว
คิ ว้ เหนื อ กรอบแว่ นขมวดขึ น้ มาเล็กน้ อยเมื่ อ อ่านไปถึ งกฎข้ อที่
สิบ เพราะมันถูกเขียนด้ วยหมึกสีแดงอีกทังยั ้ งเป็ นคนละลายมือกับกฎเก้ า
ข้ อแลกที่เขาอ่านมาแล้ วด้ วย นั่นแสดงว่าคนที่เขียนกฎข้ อที่สิบเพิ่มขึน้ มา
ต้ องเป็ นคนละคนกันอย่างแน่นอน แต่ใครกันละที่เป็ นคนมันขึ ้นมา
แม็กซ์กวาดตามองชันหนั
้ งสือรอบตัวอีกครัง้ พลางคิดถึงซาร่า วิน
เชสเตอร์ เจ้ าของคฤหาสน์ วิน เชสเตอร์ ที่เสี ยชี วิตไปเมื่ อหลายสิ บ ปี ก่ อ น
เท่าที่ร้ ูมานายหญิงของที่นี่เธอสูญเสียครอบครัวไปจนหมดก็เลยมีแค่คนรับ
ใช้ ที่อาศัยอยู่กับเธอในคฤหาสน์ และแน่นอนว่าพวกรู้ ของพวกหล่ อ นไ ม่
น่าจะสูงมากนั กหรื อถ้ าพออ่ านออกเขี ยนได้ ก็คงไม่กล้ าพอที่ จะท าเรื่ อ ง
อะไรแบบนีแ้ น่ เพราะงัน้ บางทีกฎพวกนีอ้ าจจะเป็ นแค่เรื่ องตลกร้ ายที่เธอ
เขียนขึ ้นมาเล่นๆ ก็ได้
"ไร้ สาระชะมัด" เขาสรุปเอาแบบดื ้อๆ พร้ อมกับแทรกกระดาษเข้ า
ไปในหนังสือที่อยู่ในมืออย่างไม่ใส่ใจ โดยที่ไม่ร้ ูเลยว่าสิ่งที่เขาพึ่งอ่านไปนัน้
มันมีความสาคัญพอๆ กับแผนที่คฤหาสน์หรื อบางทีอาจสาคัญ มากกว่ า
ด้ วยซ ้า
จากนัน้ เมื่อกฎไร้ สาระถูกเก็บเข้ าไปในหนังสือ ดวงตาใต้ กรอบ
แว่นก็เหลือบมองนาปั ดนาฬิกาที่อยู่บนข้ อมือซ้ าย
'18.30 น.'
เข็มยาวและเข็มสัน้ ที่ชี ้ไปยังเลขหกบอกให้ ร้ ู ว่าฟ้ากาลังจะมื ดอีก
ครัง้ และการสารวจคฤหาสน์ควรหยุดลงได้ แล้ ว ดังนั ้นแม็กซ์จึงเดินออกมา
ห้ องสมุดพร้ อมกับหนังที่ถือติดมือออกมาด้ วย โดยไม่ร้ ู ว่าหลังอาทิตย์ตก
ดินคืนนี ้อาจมีบางอย่างรอเขาอยู่ก็ได้ ...
.
.
"ไนเจล เขาต้องทาตามกฎ ไม่งั้นคื นนี้ 'มัน' อาจจะหาเขาเจอก็
ได้"
"ฉันรู้แองจี ้"
เสียงเล็กๆ ที่อยู่เหนือโสตประสาทเกิ นกว่าการรับรู้ของมนุษย์ แ ว่ว
ดังในความในความเงียบ ณ มุมหนึ่งของชัน้ หนังสือ พร้อมกับสายตาหม่น
เศร้ า ไร้ ชี วิ ต ที่ ม องตามหลั ง แม็ ก ซ์ คาร์ เตอร์ มนุ ษ ย์ เ พี ย งคนเดี ย วใน
คฤหาสน์วินเชสเตอร์ ก้าวเท้าออกไปจากห้องหนังสือ
***