ประตูที่ปิดตายและสุภาพสตรีในชุดสีขาว

บทที่ 4 ประตูท่ปี ิ ดตายและสุภาพสตรีในชุดสีขาว แม็กซ์เดินกลับลงมายังชัน้ สองพร้ อมหนังสือและกฎลึกลับที่อยู่ ในมื อ การท าความสะอาดแบบลวกๆ ที่ กิ น เวลาไปหลายชั่ ว โมงกั บ แสงอาทิตย์สดุ ท้ ายที่ใกล้ ลาลับขอบฟ้าทาให้ เขาอยากเข้ าไปห้ องนอนเพื่อ หามุมส่วนตัวแสนสบายในการอ่านหนังสือโบราณที่ถือมาด้ วย ทว่าทันทีที่ เขาเดินมาถึงและกาลังเปิ ดประตูเข้ าไป อยู่ๆ มันก็เปิ ดไม่ออกซะอย่างนั ้น อีกทัง้ ไม่ว่าเขาจะออกแรงมากแค่ไหน ลูกบิดที่ดูไม่มีปัญหาอะไรตัง้ แต่ ที แรกยังไม่ขยับแม้ แต่น้อยราวกับว่ามีมือของใครสักคนกาลังจับมันอยู่อี กฝั่ ง ยังไงยังงัน้ กึก!! กึก!! กึก!! แม็กซ์จบั ลูกบิดแน่นแล้ วกระแทกเปิ ดเข้ าไปตรงๆ จนแผ่นไม้ เนื ้อ ดีส่งเสียงลัน่ แต่ผลลัพธ์ทไี่ ด้ ก็ยงั เหมือนเดิม บานประตูยงั ปิ ดแน่นไม่มีทีท่า ว่าจะเปิ ดออกแม้ แต่นิดเดียว พรึ่บ! อยู่ๆ กระดาษที่แทรกอยู่ในหนังสือโบราณที่เขาถือติดมือมาด้ วย ก็บงั เอิญล่วงลงมา จนทาให้ แม็กซ์นึกถึงกฎทังสิ ้ บข้ อที่เขาพึ่งอ่านมาได้ คุณต้ องเปลี่ยนห้ องนอนทุกคืนและถ้ าจะให้ดีควรจะเป็ น คนละชั้นกับคืนที่ผ่านมาเพราะคุณจะปลอดภัยมากขึ้น 'กฎงัน้ เหรอ' จากนั ้นความฉงนสงสัยก็ทาให้ เขาค่อยๆ แนบหูลงไปที่ประตูเพื่อ ฟั งเสียงจากข้ างใน . . ทว่าเมื่อไม่มีเสียงอะไรหลุดลอดออกมาจากภายในห้ อง แม็กซ์ก็ ละใบหน้ าด้ านข้ างที่แนบอยู่กับบานประตูออกมาพร้ อมกับสลัดความคิดที่ ดู ไ ร้ ส าร ะ อ อกจากหั ว ต าม ด้ วยเ ห ตุ ผ ล ส นั บส นุ น ใน แบบฉบั บ นักวิทยาศาสตร์ สาขาจิตวิทยาทันที 'ต้องเป็ นความวิ ตกกังวลที่เกิ ดจากการอยู่ในคนเดี ยวแน่ๆ...' "เฮ้ อ" เสียงระบายลมหายใจทิง้ อย่างหงุดหงิด เมื่อความเหนื่อย ทาให้ แม็กซ์อยากเข้ าไปนอนพักเต็มทีแต่ดันต้ องหาห้ องนอนใหม่แถมยัง ต้ อ งเคลี ยร์ ห้ อ งอี กพักใหญ่ กว่ าจะได้ พักผ่ อ น ความเอาง่ ายเข้ าว่ าหรื อ เรียกว่าขี ้เกียจนั่นแหละ เขาก็เลยเลือกห้ องนอนที่ใกล้ ที่สดุ ซึ่งก็คือห้ องนอน ฝั่งตรงข้ ามที่เยื ้องห่างออกไปตามทางเดินราวสามห้ อง กึกๆ กึกๆ กึกๆ ทว่าทันทีที่เดินไปถึงและเอื ้อมมือเปิ ดประตู สิ่งที่เกิดขึ ้นทาให้ แนว คิ ้วเหนือสายตาให้ กรอบแว่นขมวดมุ่นทันทีเมื่อประตูดนั เปิ ดไม่ออกเหมือน ห้ องที่ผ่านมา อีกทังลู ้ กบิดยังไม่ขยับเหมือนกันอีกต่างหาก "...!!" ความบังเอิญที่ไม่ชัดเจนทาให้ แม็กซ์ย้อนนึกถึงหนึ่งในกฎ ลึกลับขึน้ มาอีกครัง้ ดังนัน้ เพื่อพิสูจน์ให้ สิน้ สงสัยแม็กจึง เดินไปตามห้ อ ง ต่างๆ บนชันสี้ ่แล้ วลองเปิ ดประตูห้องทุกบานที่เขาเจอ กึกๆ กึกๆ กึกๆ กึกๆ กึกๆ กึกๆ ... .. . กึกๆ กึกๆ กึกๆ ผลลัพ ธ์ ที่ ไ ด้ ก็คือ ประตู ข องห้ อ งทุกห้ อ งถู กปิ ดตายอย่ างไม่น่า เป็ นไปได้ ราวกับว่าคฤหาสน์วินเชสเตอร์ หรือใครก็ตามที่เขียนกฎบ้ าๆ นั่น ขึ ้นมากาลังบังคับให้ เขาต้ องทาตามยังไงยังงัน้ จากนั ้นความหวาดหวั่นจากสิ่งที่หาคาอธิบายไม่ได้ ก็เข้ าครอบงา ความคิดของแม็กซ์ไปชั่วขณะ จนสายตาใต้ กรอบแว่นเหลือมองไปรอบๆ อย่ า งฉั บ พลั น เพื่ อ มองหาสิ่ ง ที่ ค นทั่ ว ไปเรี ย กว่ า 'ผี ห รื อ วิ ญ ญาณ' แต่ นั กวิ ท ยาศาสตร์ อ ย่ างเขามั ก จะเรี ยกมั น ว่ า 'พลัง งานที่ จับ ต้ อ งไม่ ไ ด้ ' มากกว่า "เฮ้ อ" ทว่าสุดท้ ายเมื่อทังทางเดิ ้ นมีแต่ความว่างเปล่ากับประตูทุกบานที่ ปิ ดตายอย่ างไร้ ค าอธิ บ ายกลั บ ท าให้ เ ขาระบายลมหายใจเฮื อ กใหญ่ ออกมา ก่อนที่เขาจะจาใจเดินไปหาห้ องนอนที่ชนั ้ อื่นแทนอย่างช่วยไม่ได้ และนั่นก็นับว่าเป็ นการตัดสินใจที่ถูกต้ องที่สดุ ...ที่เขาเองก็ไม่ร้ ูตัวเช่นกัน "ฉันว่าเขาหัวรั้นกว่าที่คิดนะไนเจล" "เพราะแบบนี้ไง ฉันถึงคิ ดว่าเขาน่าจะหาพวกเราเจอ" เสี ยงเล็ กๆ ของเด็ กน้ อ ยชายหญิ ง ที่ พ ยายามท าทุ กวิ ถีท างให้ แม็กซ์ สามารถอยู่ในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ ให้ได้นานที่สดุ แว่วดังตามแผ่น หลังที่กาลังเดิ นลงบันไดไปยังชัน้ สอง... ... แม็กซ์เดินลงมาที่ชนสองด้ ั้ วยความหงุดหงิด ตอนนี ้ความเหนื่ อย ล้ าที่ มี ท าให้ เขาไม่ส นใจอะไรทัง้ นัน้ นอกจากการได้ พักผ่อ นอย่ างสบาย ดังนั ้นเขาจึงสุ่มประตูเปิ ดห้ องนอนบานแรกทันทีที่เจอ แกร็ก! แอดด!! เสียงลูกบิดและประตูที่เปิ ดออกเล็กน้ อยทาให้ นิว้ มือเรี ยวชะงัก ค้ างพร้ อมกั บ สายตาใต้ กรอบแว่ น ที่ ห รี่ ล งอย่ างประหลาดใจ ความคิ ด เกี่ยวกับกฎแปลกๆ ก่อนหน้ าแวบเข้ ามาในหัวอีกครัง้ แต่ก่อนที่เรื่องไร้ สาระ ที่เจอจะทาให้ ให้ เขาไขว้ เขวไปมากกว่านี ้ ความคิดของนักวิทยาศาสตร์ ที่มี เหตุ ผ ลกั บ การออกแบบและการตกแต่ ง ที่ พิ ลึ กพิ ลั่น ของคฤหาสน์ วินเช สเตอร์ ก็ทาให้ เขาเข้ าใจทุกสิ่งที่เกิดขึ ้นได้ ในทันที "อ้ อ เป็ นกลไกที่ติดตังเอาไว้ ้ งนซิ ั ้ นะ..." แม็กซ์สรุปง่ายๆ เพราะนั่น เป็ นสิ่งที่มีเหตุผลที่สุดแล้ ว ทว่าความคิดของเขากลับทาให้ บางอย่างสิ่งใน คฤหาสน์ วิ น เชสเตอร์ ที่ ไ ม่ ยิ น ดี ยิ น ร้ ายกั บ การรุ ก ล า้ เข้ า มาในสถานที่ ต้ องห้ ามหันมาสนใจได้ เสียอย่างนั ้น '...!!' ในขณะที่ แ ม็ กซ์ เปิ ดประตู แ ละเดิ น เข้ าไปในห้ อ งนอนห้ องใหม่ พร้ อมกับความรู้สึกที่ต้องเตรี ยมใจกับการทาความสะอาดแบบลวกๆ ก่อน จะได้ พักผ่อน ทว่าสภาพภายในที่เห็นนัน้ กลับทาให้ เขาต้ องประหลาดใจ เพราะมันไม่ได้ แย่อย่างที่คิดเอาไว้ ตรงกันข้ ามมันดูสะอาดกว่าห้ องแรกที่ เขานอนซะด้ วยซ ้า นอกจากกลิ่นอับธรรมดาๆ เฟอร์ นิเจอร์ ทุกชิ ้นถูกผ้ าคลุม ไว้ อย่างดี อีกทังหน้ ้ าต่างทุกบานที่ปิดสนิททาให้ ไม่ค่อยมีฝ่ นุ สักเท่าไรนัก เมื่อความหงุดหงิดใจเบาบางลง แม็กซ์ก็เปิ ดหน้ าต่างเพื่อระบาย อากาศก่อนที่จะหันกลับไปปิ ดประตูห้องเพื่อพักผ่อน โดยไม่ทนั สังเกตเลย ว่ากระจกบานใหญ่ที่ตงั ้ อยู่ในห้ องนอนนัน้ ได้ สะท้ อนเงาของสุภาพสตรีใน ชุดสีขาวที่กาลังเอียงคอยืนมองเขาอยู่หน้ าห้ องอย่างเงียบๆ และที่สาคัญ ก็ คือไม่ร้ ูด้วยซ ้าว่าเธอจะยืนอยู่ตรงนั ้นอีกนานแค่ไหนกัน... ห้ องนอนถูกแม็กซ์เคลียร์ ให้ ลงตัวพร้ อมสาหรับการพักผ่อนอย่ าง รวดเร็ว เพราะเขาแค่รือ้ ผ้ าคลุมทังหมดออกแล้ ้ วเอามันรวบวางกองไว้ ที่ มุม ห้ อ งอย่ า งง่ า ยๆ ทุ ก อย่ า งก็ เ สร็ จ สิ น้ สมบู ร ณ์ แ บบในความคิ ด ของเขา จากนัน้ เมื่อ ชาระล้ างร่ างกายเป็ นที่ เรี ยบร้ อย ก็ได้ เวลาที่เขาจะให้ ค วาม สนใจกับหนังสือโบราณที่ถือติดมือมาด้ วยสักที แม็กซ์เอนหลังพิงหมอนใบหนาที่เขาจับ ตัง้ บนหัวเตี ยง จากนั น้ หนังสือโบราณก็ถูกเปิ ดอ่านไปทีละหน้ าอย่างตังใจ ้ การอัญเชิ ญวิ ญญาณและการเจรจา... อาถรรพ์แห่งคาสาป... วิ ธีล้างคาสาปแช่ง... วิ ธีกกั ขังวิ ญญาณอาฆาต... หนังสือโบราณเล่มนีส้ ่วนใหญ่เป็ นเนือ้ หาเกี่ยวกับพิธีกรรมต่างๆ ของชาววูดู ซึ่งเป็ นไสยศาสตร์ ด้านมืดสาหรับคนทั่วไป ทว่าในสายตาของ แม็กซ์มันกลับเป็ นแค่ ความเชื่ อและวัฒนธรรมของชนพืน้ เมื องกลุ่มหนึ่ ง เท่านั ้น กระทัง่ เมื่อเขาเปิ ดมาถึงกลางเล่มของหนังสือและพบว่ามีหน้ าหนึ่ ง ที่ถูกฉีกออกไป... แปล๊ บๆ แปล๊ บๆ ยังไม่ทนั ที่แม็กซ์จะตังข้ ้ อสงสัยอะไรขึ ้นมา อยู่ๆ โคมไฟกลางห้ อง ก็กะพริบติดๆ ดับๆ จนเขาต้ องละสายตาจากหน้ าหนังสือที่ถูกฉีกเพื่อ กวาด มองไปรอบๆ เสียงกระแสไฟฟ้าที่ดงั เป็ นระยะๆ ยิ่งทาให้ บรรยากาศที่เงียบสงัด อยู่แล้ ววังเวงกว่าเดิมหลายเท่าจนแม็กซ์ต้องเอือ้ มมือหยิบนาฬิกาข้ อมือที่ วางอยู่บนโต๊ ะหัวเตียงขึ ้นมาดู 'จะเที่ยงคืนแล้วเหรอเนี่ย!!' เข็มสัน้ และเข็มยาวที่ชีบ้ อกเวลาว่าเหลืออีกไม่ถึงยี่สิบนาที ก็จะ เที่ยงคืนและโคมไฟที่ยงั กะพริบไม่หยุดจนน่าราคาญ ทาให้ แม็กซ์จาใจถอด แว่นตากรอบใสออกและวางมันไว้ บนโต๊ ะข้ างนาฬิกาข้ อมือ ตามมาด้ วย หนังสือเล่มหนาที่ถูกปิ ดลงและการจัดหมอนให้ เข้ าที่พร้ อมกับไว้ ที่ปิ ดสนิท เพื่อและการพักผ่อนในค่าคืนนี ้เสียที... ... ในขณะเดียวกัน เมื่อใกล้ เวลาเที่ยงคืน 'มัน' สิ่งที่น่าหวาดกลัว ที่ สุ ด ในคฤหาสน์ วิ น เชสเตอร์ ก็ ก าลัง จะปรากฏตั ว ขึ น้ มาอี ก ครั ง้ ที่ สุ ด ทางเดิน เด็กน้ อยชายหญิง ที่เคยชี วิตกุ มมือ กัน แน่ น เมื่ อมองตรงไปตาม ทางเดินที่หน้ าห้ องนอนของแม็กซ์ "ไนเจล 'มัน' ตรงนั ้น!!" "ไป ไปเร็ว! แองจี ้!!" เสี ยงเล็ กๆ สั่น สะท้ านเต็ มไปด้ วยความหวาดกลัว เมื่ อ ดวงตา กลวงลึกเบิกโพลงตวัดมองกลับมาในทันทีก่อนที่ร่างทังสองจะอั ้ นตรธาน หายไป... ส่วนสุภาพชุดสีขาวที่ยืนอยู่หน้ าห้ องของแม็กซ์ก็เช่นกัน ใบหน้ า ซีดเซียวที่ดูไร้ ความรู้ สึกแสดงความตื่นกลัวออกมาอย่างชัดเจน เธอกวาด มองไปรอบๆ อย่างหวาดผวา ไม่ต่างจากเด็กน้ อยที่ไร้ ชีวิตทังสองก่ ้ อนหน้ า นี ้ จากนัน้ ร่ างโปร่งแสงก็ค่อยๆ จางหายไป รี บหลบเร้ นซ่อนตัวจากสิ่ งที่น่า พรั่นพรึงที่สดุ ในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ เช่นกัน... ***