โดโรธี โพลเวล

บทที่ 6 โดโรธี โพลเวล ก๊ อก ๆ ก๊ อก ๆ ก๊ อก ๆ "บ้ านเราไม่ต้องการคนส่งหนังสือพิมพ์หรอก หยุดเคาะประตูสักที เถอะน่า! เฮ้ อ!" คุณนายโพลเวลหันไปตะโกนใส่อย่างหงุดหงิด ขณะที่สอง มือกาลังวุ่นวายกับการทาอบพายแสนอร่อย เมื่อประตูบ้านถูกใครสักคนรัว เคาะไม่หยุด ใครสักคนที่เธอคิดว่าน่าจะเป็ นพวกส่งหนังสือพิมพ์ที่ชอบมา หาลูกค้ ากับบ้ านที่มีแต่คนสูงอายุอาศัยกันตามลาพังอย่างพวกเขา ก๊ อก ๆ ก๊ อก ๆ ก๊ อก ๆ ทัง้ ที่เงียบก็แล้ ว ตะโกนกลับก็แล้ วแต่เสียงเคาะรัวที่หน้ าประตูก็ ยังดังไม่หยุดสักทีจนเฮนรี่ สามีของเธออดที่แปลกใจขึน้ มาไม่ได้ เพราะถึง พวกนี จ้ ะช่ างตื๊ อ ยัง ไงก็ ต าม แต่ การที่ ไ ม่ พ ยายามพู ดโต้ ตอบหรื อ ชวน สนทนาใดๆ เลยนั ้น ถือว่าเป็ นเรื่องที่ดูจะผิดปกติไปสักหน่อย "มาทาร์ ฉันว่ามันแปลกๆ นะ เราลองดูกันสักหน่อยดีมย" ั้ ความขี ้ระแวงของเฮนรี่ทาให้ คุณนายโพลเวลที่กาลังจัดวางผลไม้ ตกแต่งหน้ าพายจนมือ เป็ นระวิงหยุ ดชะงัก เธอหันไปมองหน้ าสามี แ ละ เหลือบไปยังบานประตูที่ถูกรัวเคาะไม่หยุด "อืม ก็ได้ เดี๋ยวฉันไปเอง คุณนั่งอยู่ที่นี่แหละ" "มาทาร์ เดี๋ยวฉัน...!" ยังไม่ทันที่เฮนรี่ จะพูดจบ แค่เห็นสายตาของภรรยาสุดที่รักก็รีบ เก็ บ ปากแทบไม่ ทั น เพราะเขาถื อ ว่ า ยั ง ไงในบ้ านเธอก็ ใ หญ่ ที่ สุ ด นั่นเอง ส่วนคุณนายโพลเวลที่เห็น ว่ าสามี ของเธอเชื่อฟั ง อย่างเสมอต้ น เสมอปลายตัง้ แต่แต่งงานกันมาก็ยิม้ แก้ มปริ จากนัน้ ก็รีบเช็ดมื อก็ ผ้ ากั น เปื อ้ นบนตัวแบบลวกๆ ก่อนจะเปลี่ยนสีและฉวยไม้ นวดแป้งที่วางอยู่ บ น โต๊ ะติดมือไปต้ อนรับแขกปริ ศนาที่กาลังทาตัวไร้ มารยาทอยู่ที่หน้ าประตูไม่ เลิกสักที ก๊ อก ๆ ก็อกๆ ก็อ... แกร็ก! เสียงเคาะหยุดลงในฉับพลัน เมื่อบานประตูที่คล้ องด้ วยโซ่ เส้ น เล็กด้ านในถูกเปิ ดและแก้ มออกมาเล็กน้ อยพอให้ มองเห็นหน้ าตาของคนที่ อยู่ข้างนอกได้ "...!" "คุณนายโพลเวล! นี่ นี่ผมเอง แม็กซ์ คาร์ เตอร์ เอ่อ ผม ผมขอโทษ จริ งๆ ที่เสียมารยาท แต่ว่าผมมีเรื่ องรบกวน อยากถามอะไรพวกคุณ เท่ า นั ้นเองครับ" ทันทีที่บานประตูแง้ มออกมา พอแม็กซ์เห็นหน้ าคุณนายโพลเวล เขาก็ละล่าละลักพูดในสิ่งที่ตัวเองต้ องการโดยลืมไปด้ วยซา้ ว่าหญิงชราที่ อยู่หลังประตูอาจตกใจก็ได้ "อะ เอ่อ แม็กซ์ เธอรอฉันเดี๋ยวนะ" แกร็ก! และก็เป็ นอย่างที่คิด มาทาร์ ตกใจกับท่าทางของเขาจริงๆ แต่ยงั มี สติพอที่จะต้ อนรับเพื่อนบ้ านคนใหม่อย่างเป็ นมิตรได้ ดังนัน้ บานประตูจึง ถูกปิ ดลงก่อนเพื่อปลดโซ่ออกจากประตูก่อนที่จะและเปิ ดใหม่อีกครัง้ "แม็กซ์! ท่าทางของเธอดูไม่ดีเลย มีอะไรเกิดขึ ้นรึเปล่า" คาถามของมาทาร์ ทาให้ แม็กซ์กลืนนา้ ลายลงคออึกใหญ่ เพราะ เขาไม่ร้ ู ว่าควรจะตอบคุณนายโพลเวลยังไงดี อีกอย่างตอนนีเ้ ขาก็ร้ ู สึกว่า มือไม้ ตัวเองมันเกะกะไปหมดไม่ร้ ูจะเอาจะเอาไปไว้ ตรงไหน จนต้ องแสร้ ง ทาเป็ นดันกรอบแว่นขึ น้ แต่ท่าทางหลุกหลิกของเขาก็ดันเกือบจะท ามัน หล่นจนแทบจับไม่ทนั ซะอย่างนั ้น ขณะนัน้ เอง เฮนรี่ ที่ยืนมองภรรยาอยู่ไม่ห่างได้ ยินเสียงเรียกชื่อที่ คุ้นหูจึงรี บเดินมาที่ประตูและร้ องทักขึน้ เมื่อพบว่าคนที่มาก็คือเพื่อนบ้ าน คนใหม่นั่นเอง "มาทาร์ นั่นแม็กซ์ เพื่อนบ้ านของเราไม่ใช่เหรอ" "เอ่อ สวัสดีครับคุณเฮนรี่ " แม็กซ์กล่าวทักทายอย่ างมีมารยาท และพยายามควบคุมโทนเสียงให้ เป็ นปกติที่สดุ "สวัสดี แม็กซ์ นี่คงไม่ได้ มาเอาคืนที่ฉั นเคยเสี ยมารยาทกั บ เธอ หรอกใช่มยั ้ " เฮนรี่ แกล้ งเล่นมุกขาๆ แต่ดูเหมือนว่าแม็กซ์จะไม่สนุกกับมุก ตลกที่มาผิดเวลาแบบนีส้ ักเท่าไรนัก สังเกตได้ จากสีหน้ าของเขาที่มันยิม้ เฝื่ อ นดู ผิ ดธรรมชาติ จนมาทาร์ ต้อ งแสร้ งท าเป็ น ดุ ส ามี ข องเธอเพื่ อ แก้ บรรยากาศ "เฮนรี่ คุณนี่นะ พูดอะไรไม่เข้ าท่าเอาซะเลย!" "เอ่อ ไม่ ไม่เป็ นครับ ผม...ผม แค่อยากจะถามบางอย่าง เท่านัน้ " ท่าทางและคาพูดอ่าๆ อึ ้งๆ ของแม็กซ์ทาให้ มาทาร์ กับเฮนรี่มองอย่างสงสัย และเริ่ มรู้ สึกเป็ นห่วงเพื่อนบ้ านคนนีข้ ึน้ มาจริงๆ ในขณะที่กาลังรอคาถาม ของเขาอยู่ "..." เป็ น เวลาเกื อ บครึ่ ง นาที ที่ ความเงี ยบเข้ ามาแทนที่ เมื่ อ สายตา กังวลใต้ กรอบแว่นกาลังมองครอบครัวโพลเวลด้ วยความลังเล เพราะสิ่งที่ เขากาลังจะพูดอาจทาให้ สามีภรรยาที่แสนดีคู่นีต้ ้ องทุกข์ใจขึน้ มาอีกครัง้ เพราะเขาก็ได้ โดยเฉพาะเฮนรี่ พ่อที่รักลูกสาวมากเหลือเกิน "เอ่อ..." แม็กซ์อึกอักอยู่ชวั่ ครู่ แต่ในที่สดุ ความอยากรู้ของสิ่งที่ อยู่ ในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ ก็ทาให้ เขาตัดสินใจถามออกไปจนได้ "โด โดโรธี โพลเวล คฤหาสน์วินเชสเตอร์ ผมเจอเธอในนั ้นครับ" '...!!' ครึ่กก..ก ครึ่กก..ก ทันทีที่แม็กซ์พูดจบ ไม้ นวดแป้งก็หล่นจากมือของคุณนายโพล เวล กลิง้ ครึ กๆ ไปตามพืน้ บ้ านจนชนกับขอบประตู ใบหน้ าของมาทาร์ ซีด เผือดมองสามีด้วยความกังวล ส่วนเฮนรี่เมื่อได้ ยินคาพูดประโยคนีก้ ็ตัวสั่น เทา นัยน์ตาที่รือ้ ชื ้นมองตรงไปทางคฤหาสน์วินเชสเตอร์ คล้ ายกาลังเสี ยใจ ทว่ากลับมีรอยยิ ้มบางแทรกอยู่ด้วย ราวกับว่านี่เป็ นเรื่องน่ายินดีที่สดุ ที่เขา รอมาตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ "มาทาร์ ลูก ลูกของเรา ฉันบอกเธอแล้ วไงว่าโดโรธีลกู ของเรายัง ไม่ตาย เห็นมัยว่ ้ าเธอยังอยู่ที่นั่น ในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ " น ้าเสียงสัน่ เครื อ พูดอย่างมีความหวัง พลางชีน้ ิว้ ที่เหี่ยวย่นไปทางคฤหาสน์ ทว่าสาหรับมา ทาร์ แล้ วเธอรู้ดีว่าเรื่องทังหมดมั ้ นใช่แบบนั ้น มาทาร์ โพลเวลมองสามีของเธอด้ วยความเศร้ าใจ การสูญเสีย ลูกสาวอันเป็ นที่รักยังไม่ใช่สิ่งที่เฮนรี่ จะยอมรับได้ ถึงเธอจะเหนื่อยที่ต้อง โกหกไปวันๆ ทังยั ้ งต้ องแสร้ งทาเหมือนว่าลูกของพวกเขายังคงอยู่ ทังหมด ้ นั่นก็เพื่อสามีอนั เป็ นที่รัก แต่ครัง้ นี ้เธอรู้ดีว่าเฮนรี่ จะไม่ยอมให้ เธอหลอกอีก ต่อไป ดังนั ้นเธอจึงเลือกที่จะให้ เขาหันมาเผชิญหน้ ากับความจริงสักที "โอ้ ที่รัก ได้ โปรดคุณต้ องยอมรับความจริ งได้ แล้ วนะ เฮนรี่ ที่รัก ลูกของเรา โดโรธีเธอจะอยู่ในใจของเราเสมอนะ" มาทาร์ พยายามเรี ยกสติ สามีของเธอกลับมาแต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างนั ้นไร้ ผล ตอนนี ้เฮนรี่เหมือนคน หัวใจสลายที่กลับมามีความหวังอีกครัง้ และเธอรู้ ดีว่ามันจะทาให้ เ ขาต้ อง เจ็บปวดอีกครัง้ เช่นกัน "โธ่ เฮนรี่ ได้ โปรดเถอะ ฉันต้ องการคุณนะ ที่รัก..." ตอนนีด้ วงตา ของมาทาร์ เริ่ มพร่ าเลื่อนด้ วยนา้ ตาที่เอ่อล้ นเพราะเสียงเรี ยกที่ส่งไปไม่ถึง หัวใจของสามีอันเป็ นที่รัก และไม่ว่าเธอจะโอบกอดเฮนรี่ ยังไง ชายชราก็ ยังคงยืนนิ่งมองไปที่คฤหาสน์วินเชสเตอร์ ราวกับร่ างที่วิญญาณหลุดหาย ยังไงยังงัน้ ทว่า เรื่องพวกนี ้คงไม่เกิดขึน้ ความเศร้ าที่เธอพยายามกลบฝั ง คง ไม่กลับมาอีกถ้ าไม่ใช่ เพราะเพื่ อนบ้ านคนใหม่ ดังนัน้ วินาทีต่อมาความ เศร้ าที่ถาโถมจึงกลายเป็ นความโกรธในฉับพลัน แล้ วนัยน์ตาที่แดงก่าตวัด มองแม็กซ์ พร้ อมกับน ้าเสียงที่แผดใส่อย่างเกรีย้ วกราด "เพราะเธอ แม็กซ์! ที่เฮนรี่ เป็ นแบบนีอ้ ีกครัง้ ก็เพราะเธอ! ทาไม เธอต้ องมาพูดเรื่องนี ้ด้ วย หรือว่าการตอกยา้ ถึงความสูญเสียเป็ นเรื่องสนุก ของคนอย่างเธอกัน!" แม็กซ์นิ่งอึง้ ไม่ร้ ู ด้วยซา้ ว่าตัวเองควรพูดอะไรดีนอกจากคาว่าขอ โทษ แต่ท่าทางเหม่อลอยเหมือนคนสูญเสียจิตใจของเฮนรี่ ในขณะนี ้ทาให้ เขาคิดว่าแค่คาพูดนีม้ ันยังไม่พอด้ วยซา้ แต่นอกจากคานีแ้ ล้ ว...คนอย่ าง เขายังจะพูดอะไรได้ อีกกัน "คุณนายโพลเวล ผมขอโทษ ผมไม่คิดว่าคุณเฮนรี่เขา จะ..." ยังไม่ทนั ที่แม็กซ์จะอธิบายหรือพูดอะไรได้ มากกว่านั ้น อยู่เฮนรี่ ที่ กลายเป็ นคล้ ายคนที่เหม่อลอยก็เข้ ามาคว้ าไหล่ของเขาเอาไว้ อย่างที่เคยทา แต่คราวนีม้ ือที่แก่ชราและเหนื่อยล้ ากลับบีบไหล่เขาไว้ แน่นเหมือนจะไม่ ยอมปล่อยไปง่ายๆ ยังไงยังงัน้ "ฉันขอร้ องล่ะแม็กซ์ พาฉันไปหาลูกสาวที โดโรธี โดโรธีของฉันยัง อยู่ในนั ้นนี่ ใช่มยั ้ พาฉันไปที ได้ โปรด! ฉันขอร้ องล่ะ" น ้าเสียงที่สนั่ เทาอ้ อน วอนเขาไม่หยุด พร้ อมกับนา้ หนักมือที่เพิ่มขึน้ จนเขารู้ สึกเจ็บที่ไหล่ทงสอง ั้ ข้ าง และในที่สดุ ภาพที่น่าเศร้ าใจนี ้ก็ทาให้ คุณนายโพลเวลร้ องไห้ โฮออกมา จนได้ "โธ่ เฮนรี่ ที่รักคุณยังมีฉันอยู่นะ ได้ โปรดเฮนรี่ กลับมาหาฉันนะ" มาทาร์ คร่าครวญ ทังยั ้ งพยายามดึงมือสามีออกจากไหล่ของแม็กซ์ แต่มือ ทัง้ สองข้ างนัน้ จับยึดไว้ แน่นเหลือเกินราวกับว่านี่เป็ นความหวังสุดท้ ายที่ เขาจะได้ พบลูกสาวอีกครัง้ "โดโรธี ลูกของเรายังอยู่ในคฤหาสน์ เธอได้ ยินมัย้ มาทาร์ ลูกของ เรายังไม่ตาย" แม็ กซ์ มองภาพที่ น่ าเศร้ าของสามี ภ รรยาที่ เกิ ด ขึ น้ เพราะเขา คุณนายโพลเวลที่ร้องไห้ สะอึกสะอืน้ พยายามเรี ยกสติสามีของเธอกลับ มา แต่ตอนนี ้เฮนรี่ไม่ยอมรับรู้ความจริงใดๆ อีกแล้ ว กระทัง่ ... "อึก! แฮ่ก แฮ่ก!" ตุบๆ ตุบๆ ตุบๆ อยู่ ๆ มือของเฮนรี่ ที่จับยึดไหล่ของแม็กซ์ก็เกร็ งขึน้ มา พร้ อมกับ อาการหายใจติดขัดในชั่วขณะก่อนที่ชายชราทรุ ดกองลงไปกับพืน้ พร้ อม กับจนเขาเกือบจะประคองเอาไว้ ไม่ทนั "ม่ายย ที่รัก! ที่รัก! คุณอย่าเป็ นอะไรนะ พระเจ้ า ได้ โปรดอย่าพา เขาไปจากฉันเลย" คุณนายโพลเวลกรีดร้ อง น ้าตานองหน้ าถลันตัวเขาไปดู อาการสามี แต่เพียงไม่กี่อึดใจร่างกายที่แข็งเกร็งก็หมดสติไป ซึ่งมันยิ่งทา ให้ เธอเสียขวัญไปกันใหญ่เพราะกลัวว่าพระเจ้ าจะพาคนที่เธอรักไปอี กคน ทาให้ ใบหน้ าที่เต็มไปด้ วยริว้ รอยชื ้นคราบน ้าตาไปหมด ... .. ในที่ สุดที่ บ้ านโพลเวลก็ ถูกทิ ง้ ให้ ว่างเปล่ า เมื่ อ เฮนรี่ ถูกพาขึ น้ รถพยาบาลพร้ อมกับคุณนายโพลเวลที่ตามไปดูอาการสามีของเธออย่าง เป็ นห่วง... ตอนนีค้ วามสับสนที่หาคาอธิบายไม่ได้ ในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ ทาให้ แม็กซ์ยืนนิ่งราวกับรูปปั น้ หินที่ถูกสาปแทนเฮนรี่อยู่หน้ าบ้ านโพลเวล กว่าหลายนาทีที่เขายืนมองถนนที่ว่างเปล่าทังที ้ ่รถพยาบาลก็วิ่งลับสายตา เขาไปตังนานแล้ ้ ว . . "โอ้ ไม่เฮนรี ่ ที่รัก...คุณต้องยอมรับความจริ งได้แล้วนะ" "โดโรธี ลูกของเรายังอยู่ในคฤหาสน์ เธอได้ยินมัย้ มาทาร์ ลูกของ เรายังไม่ตาย" คาพูดของครอบครัวโพลเวลที่ดังวนเวียนอยู่ในหัวซา้ ๆ ประกอบ กับสิ่งที่เขาเจอก่อนหน้ านีย้ ิ่งทาให้ แม็กซ์มั่นใจมากขึน้ ไปอีกว่าสุภาพสตรี ชุดขาวที่เขาเจอต้ องเป็ นโดโรธีอย่างแน่นอน แต่ว่าทาไมเจอถึงไปปรากฏ อยู่ในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ กัน 'หรื อว่า...!' กระทัง่ ในที่สดุ ความสงสัยแบบพื ้นฐานก็ทาให้ เขาคิด ไปต่อไปว่า โดโรธี โพลเวลอาจจะเสียชีวิตอยู่ที่นั่นก็ได้ เพราะแบบนั ้นเฮนรี่ โพลเวลถึงได้ คิดว่าลูกสาวของตนยังอยู่ข้างใน แล้ วนี่ก็คงเป็ นสาเหตุที่ทา ให้ คฤหาสน์วินเชสเตอร์ ถูกทิ ้งร้ างจนมันตกมาอยู่ในมือของเขา "โธ่เว้ ย!" แม็กซ์สบถอย่างหัวเสีย เมื่อเขารู้ว่าโอกาสที่พระเจ้ ามอบ ให้ ดันกลายเป็ นมรดกต้ องสาปที่แม้ แต่จะขายทิง้ ก็ยังทาไม่ได้ ไปซะอย่าง งัน้ แม็กซ์มองเข้ าไปในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ ที่ตงั ้ ตระหง่ านอี ก ครั ง้ อย่างครุ่นคิด เขาล้ มเหลว ไม่มีงานทา เป็ นนักวิทยาศาสตร์ สาขาจิตวิ ท ยา ดีกรี เกียรติที่ล้มเหลว ถูกถีบออกจากทีมเพราะความหัวรัน้ ในทฤษฎี ข อง ตัวเองที่ยังไม่เป็ นที่ยอมรับ ตอนนีร้ ายได้ ที่ทาให้ เขาพอจะอยู่รอดได้ อย่าง ไม่ขดั สนก็คือค่าบารุงรักษาต่อเดือนของคฤหาสน์เน่าๆ นั่น ภายใต้ เงื่อนไข ที่ว่าเขาจะต้ องอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ในฐานะเจ้ าของเท่านั ้น และถ้ าหากเขา ตัดสิ น ใจที่ จะทิง้ ที่นี่ ไปนั่ น ก็ห มายความว่ าแม้ แ ต่ ที่ซุกหัวนอนก็ ต้องไม่มี เช่นกัน '...' นิว้ มือเรี ยวยาวถอนแว่นออกจากกรอบหน้ าพร้ อ มกับสายตาที่ หลับลงอย่างช้ าๆ ก่อนจะที่มืออีกข้ างจะยกขึ ้นมานวดเบาๆ ที่สนั จมูกกลาง หว่างคิว้ เพื่อคลายความกดดันพร้ อมกับเสียงลมหายใจที่ถูกสูดเข้ าจนลึก และระบายออกมาช้ าๆ ตามฉบับการผ่อนคลายเบื ้องต้ นของนักจิตวิทยา ครู่ ต่ อ มาแว่ น สายตากรอบใสก็ ถู ก สวมกลั บ เข้ าไปอ ย่ าง เดิ ม จากนั น้ สายตาของแม็ ก ซ์ ก็ เ ปลี่ ย นไปเมื่ อ เขามองกลั บ เข้ าไปใน คฤหาสน์อีกครัง้ และด้ วยนิสยั ของนักวิทยาศาสตร์ ไม่ว่าจะเป็ นสาขาไหนก็ ตามก็ล้วนแต่มีความช่างสงสัยเหมือนกันหมด และยิ่งความอยากรู้ อยาก เห็นในสิ่งที่ยังไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้ กลายมาเป็ นเหตุผลสนับสนุนให้ คนที่ไม่มีทางไปแม็กซ์ด้วยแล้ วละก็ บางทีตรรกะนักจิตวิทยาในแบบฉบับ ของเขาอาจทาให้ สิ่งที่อยู่ในคฤหาสน์เป็ นอิสระก็ได้ ... "ชื่อก็ชื่อฉัน เอกสารการโอนก็ถูกต้ อง แล้ วทาไมฉันต้ องเป็ นคน ย้ ายหนีด้วยล่ะ โดโรธี โพลเวล เธอต่างหากที่ต้องเป็ นฝ่ ายออกไป!!" ในที่ สุ ด แม็ ก ซ์ คาร์ เตอร์ ก็ คื อ แม็ ก ซ์ คาร์ เตอร์ วั น ยั ง ค่ า นั กวิ ท ยาศาสตร์ ส าขาจิ ต วิ ท ยาสุ ดเพี ย้ น ซึ่ ง มัน ก็ น่ าจะเพี ย้ นพอๆ กั บ คฤหาสน์ ที่ ไ ด้ มานั่ น แหละ และบางที อ าจเพราะแบบนี ้ บางสิ่ ง ที่ อ ยู่ ใ น คฤหาสน์วินเชสเตอร์ ถึงได้ ปกป้องเพราะต้ องการให้ แม็กซ์อยู่กับพวกเขาไป นานๆ หรือไม่ก็อาจจะตลอดไปก็ได้ ... ***