เธอคือใคร

บทที่ 7 เธอคือใคร ผ่านมากว่าสัปดาห์ที่แม็กซ์เป็ นสาเหตุทาให้ เฮนรี่ โพลเวลช็อกจน ต้ องเข้ าโรงพยาบาลอย่างกะทันหัน เขาทิ ้งตัวลงบนเก้ าอี ้โยกที่โถงส่วนหน้ า แล้ วย้ อนคิดทบทวนเรื่ องราวทัง้ หมดที่เกิดขึน้ ถึงเขาจะตัดสินใจแน่นอนที่ จะไล่วิญญาณของโดโรธี โพลเวล ยัยผีส่วนเกินออกไปจากคฤหาสน์ ก็ตาม ที แต่สิ่งลี ้ลับที่ยงั หาข้ อพิสจู น์ไม่ได้ สาหรับเขาก็นับว่าเป็ นเรื่ องที่ยากจะเชื่อ อยู่ดี ด้ วยหลักความเป็ นเหตุผลทางวิ ท ยาศาสตร์ ที่ เรี ยนมาจนได้ เ กี ยรติ นิยมเป็ นสิ่งที่บอกว่าเรื่องพวกนี ้ไม่ควรมีอยู่จริง และถึงแม้ จะมีมนั ก็เป็ น แค่ เศษเสีย้ วพลังงานที่หลงเหลื ออยู่ของคนตายและล่องลอยอยู่ในรู ป แบบ ความทรงจาเพื่ อรอเวลาจางหายไปจากโลกนี เ้ ท่ านั น้ ไม่สามารถแสดง ตัวตนชัดเจนออกมาแบบนี ้ได้ ทว่ าทุ กครั ง้ ที่ เหตุ ผ ลและสิ่ ง ที่ เจอตี กัน อยู่ ใ นสมองจนเขาเกิ ด ความลังเล ดูเหมือนว่าสิ่งที่อยู่ในคฤหาสน์จะรู้ถึงความคิดนี ้ด้ วยเหมื อนกัน พวกมันก็เลยยิ่งแสดงตัวตนออกมากขึน้ ทุกที ไม่ว่าจะเป็ นเสียงเปี ยโนที่ ดัง ตอนกลางคื น ข้ าวของย้ า ยที่ เ อง ประตู ห น้ าต่ า งที่ เ ปิ ด ปิ ด อย่ า งไม่ มี เหตุผล เสียงกระจกแตกที่หาต้ นตอไม่เจอหรือกระทัง่ เงาแปลกๆ ที่เดินทะลุ จากอีกห้ องไปยังอีกห้ องรวมและอีกหลายๆ อย่างที่คอยตอกย ้าว่าเขาไม่ได้ อยู่คนเดียวในคฤหาสน์จนเขาแทบจะไม่กลัวอะไรอีกแล้ ว นอกจากอาการ ประสาทเสียที่เกิดขึ ้นเพราะความราคาญแทน แม็กซ์นึกถึงกฎแปลกๆ ที่เจอในห้ องหนังสืออีกครัง้ ถึงแม้ จะยังไม่ อยากเชื่อแต่ดูเหมือนว่าเขาจะถูกบังคับจากสิ่งที่มองไม่เห็นให้ ทาตามกฎ อยู่ทุกวัน โดยเฉพาะข้ อที่ 5 ที่ต้องเปลี่ยนห้ องนอนทุกคืน เพราะห้ องเดิ มที่ เขานอนคืนก่อนหน้ ารวมไปถึงทุกห้ องในชัน้ นั ้นจะถูกปิ ดตายหากเขาไม่ ทา ตาม แต่ พ อคิ ดทบทวนมาเรื่ อ ยๆ เขาพบว่ ามี ห ลายเรื่ อ งของสิ่ ง ลี ล้ ับใน คฤหาสน์วินเชสเตอร์ ที่ยงั ดูขดั แย้ งกันอยู่ ข้ อแรก ทาไมโดโรธี โพลเวลถึงได้ กลายเป็ นผีอยู่ในคฤหาสน์ ถ้ า เธอตายอยู่ที่นี่จริงๆ ทาไมคุณนายโพลเวลถึงไม่เคยพูดเรื่องนี ้เลย ข้ อ สอง แม็ ก ซ์ จ าได้ ว่ า เสี ย งลึ ก ลั บ ที่ ไ ด้ ยิ น เมื่ อ คื น เป็ น เสี ยง เด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิง ที่กระซิบบอกกับเขาว่า 'ระวังหน่อย ตอนนี้ มัน เจอคุณแล้ว' แต่โดโรธี โพลเวลที่เขาเจอเป็ นสุภาพสตรี ไม่ใช่เด็ก ซึ่งเรื่องนี ้ นาไปสู่ความสงสัยในข้ อถัดไป ข้ อ ที่ ส าม ก็คือในกฎแปลกที่ เขาอ่ าน เขียนอย่างชัดเจนว่ าให้ ระวัง 'มัน' แต่ 'มัน' ที่ว่าเป็ นใครหรื อคือตัวอะไรกันแน่ ทาไมเขาถึงไม่เคย เจอหรือเห็นร่องรอยของมันมาก่อน มาถึงตรงนีเ้ ขาชักไม่แน่ใจแล้ วว่าสิ่งที่อยู่ในคฤหาสน์จะมีแ ค่ โ ด โรธี โพลเวลเท่านั ้น แล้ วถ้ ามันมีมากกว่านี ้ล่ะ เขาควรจะทายังไงต่อไปดี ... เมื่ออะไรๆ ดูครุมเครือไปหมด อีกทังคุ ้ ณนายโพลเวลที่ดูน่าจะให้ ค าตอบกั บ เขาได้ ก็ ไ ม่ ก ลั บ มาที่ บ้ านหลายวั น เพราะไปเฝ้ า สามี ที่ โรงพยาบาล ดัง นั น้ ในตอนบ่ า ยรถยนต์ สี บ รอนซ์ เงิ น จึ ง แล่ น ออกจาก คฤหาสน์วินเชสเตอร์ ขับเข้ าสู่ตัวเมืองซานโฮเซไปยังร้ านขายของประจา เมืองเพื่อใช้ โทรศัพท์สาธารณะติดต่อหาทนายของตระกูลวินเชสเตอร์ แทน . . ตู๊ดด..ด ตู๊ดด..ด ตู๊ดด..ด "สวัสดีครับ" "คุ ณ โจนาธาน ผมแม็ กซ์ น ะ แม็ กซ์ คาร์ เตอร์ คนที่ คุณ พึ่ ง โอน กรรมสิทธิ์มรดกชิน้ ใหญ่ให้ เมื่อราวสามอาทิตย์ก่อน" บทสนทนาอย่างตรง ไปตรงเริ่มขึ ้นทันทีที่ปลายสายรับโทรศัพท์ "อ้อ ครับ ผมจาได้ สบายดีนะครับคุณคาร์ เตอร์ " "ไม่ ไม่เลยสักนิด แต่ผมเดาว่าคุณน่าจะรู้ดีนะว่าทาไม" "...!" คาพูดที่ฟังดูไร้ เหตุผลไม่มีต้นไม่มีปลายทาให้ อีกฝ่ ายเงียบสนิท ด้ วยความมึนงง นั่นยิ่งทาแม็กซ์ที่ใกล้ จะประสาทเสียเพราะถูกสิ่งที่อยู่ใน คฤหาสน์ก่อกวนพูดเข้ าเรื่องทันที "เอาล่ะ คุณโจนาธาน ผมไม่อยากรบกวน เวลาของคุณมากนักหรอก ดังนั ้นคุณควรบอกเรื่ องจริ งกับผม ว่าคฤหาสน์ วินเชสเตอร์ ไอ้ มรดกที่ไม่น่าเป็ นไปได้ นั่นมันมีอะไรกันแน่!" "...!" ทนายโจนาธานเงียบไปชั่วครู่ แต่คราวนี ้ไม่ใช่เพราะเขาไม่ร้ ู เรื่อง แต่เป็ นเพราะกาลังคิดถึงสาเหตุที่ถูกแม็กซ์ตงค ั ้ าถามนี ้ขึ ้นมาต่างหาก กระทัง่ อึดใจต่อมา... "คุณคาร์ เตอร์ หมายความว่าตอนนี้คุณยังไม่ได้จ้างคนงานมาต่อ เติ มคฤหาสน์ตามเงื่อนไขที่ให้ไว้แต่แรกใช่มยั้ ครับ" คาถามของทนายโจนาธารท าให้ แ ม็กซ์ สติ แ ตก โวยใส่ แ ทบจะ ทันที เพราะไม่เข้ าเข้ าใจว่าทาไมสิ่งที่เขาเจอถึงเกี่ยวข้ องกับเงื่อนไขเล็กๆ นี่ ได้ "ต่อเติม! แต่ในสัญญาระบุแค่ว่าปรับปรุงซ่อมแซมซึ่งจะทาหรือไม่ ทาก็ ได้ แล้ วตอนนี ้คุณมาบอกว่าให้ ต่อเติมตามเงื่อนไขงันเหรอ" ้ "ครั บ อย่ างน้ อ ยผมก็ มั่น ใจว่ า เงื่ อ นไขนี้ มัน ก็ ท าให้ คุ ณ อยู่ ใ น คฤหาสน์ได้อย่างสงบสุขเท่าที่คุณต้องการ" ทนายโจนาธารยังคงพูดอย่ าง ใจเย็น ทว่ามันกลับไม่ได้ ลดความสงสัยของแม็กซ์ลงไปเลยแม้ แต่น้อย "อย่างน้ อยงัน้ เหรอ! นี่คุณหมายความว่ายังไง" แม็กซ์ยังคงเสียง แข็งใส่ ด้ วยรู้สึกว่าอีกฝ่ ายยังไม่ได้ บอกในสิ่งที่เขาต้ องการจะรู้ "อย่ าคิ ดมากซิ ครั บ คุ ณ คาร์ เตอร์ เราก็ แ ค่ ต้อ งการให้ คฤหาสน์ กลับมาสวยงามอีกครั้งก็เท่านัน้ " เป็ น อย่ างที่ แ ม็ ก ซ์ คิด ทนายโจนาธานเลี่ ยงคาตอบ ทัง้ ยัง ให้ เหตุผลที่ฟังไม่ขึน้ ทาเอาแม็กซ์กามือแน่นเพราะอยากจะกระชากอีกฝ่ าย ออกมาจากโทรศัพท์ ซะเดี๋ยวนั น้ แต่สุดท้ ายเขาก็ ทาได้ แ ค่พู ดกรอกเสี ยง ผ่านไปเท่านัน้ "คุณพูดบ้ าอะไร เรื่ องแบบนีค้ วามคุ ณท าเองแต่แ รกก็ ไ ด้ ทาไมต้ องให้ ผ้ รู ับมรดกอย่างผมมาจัดการด้ วย" "ก็ แ ค่ ความเชื่ อ เก่ าแก่ ข องคนในตระกู ลนะครั บ คุ ณ ไม่ ต้อ งคิ ด มากไปหรอก แค่ทาตามที่ผมแนะนาก็พอ อ้อ! อีกอย่างนะ คุณอยากจะต่อ เติ มแบบไหนยังก็ได้ทั้งนัน้ ไม่จาเป็ นต้องจ้างผู้เชี่ยวชาญอะไรให้ยุ่ง ยาก หรอก ขอแค่ให้มีเสียงก่อสร้างอยู่ในคฤหาสน์ ตลอดเวลาก็พอ แค่นนั้ คุณก็ อยู่ได้อย่างสบายๆ แล้วล่ะ" คาตอบที่ได้ นัน้ ไม่ชัดเจนอย่างที่คิด ทัง้ ยังคลุมเครื อจนน่าสงสัย แต่แม็กซ์ที่กาลังจะถามต่อกลับถูกทนายโจนาธานปฏิเสธอย่างมีมารยาท ขึ ้นมาเฉยๆ ซะอย่างนั ้น "แต่คุณโจนาธาน..." "โอ้! แย่จริ ง ผมมี ประชุมด่วนพอดี ต้องขออภัยด้วยนะครับคุณ คาร์ เตอร์ แล้วคราวหน้าไว้ผมจะแวะไปทักทาย โชคดีครับ" "เดี๋ยวก่อน! อย่าพึ่งวางซิ!!" ตื๊ดดๆๆ ตื ้ดดๆๆ ตื๊ดดๆ โทรศัพท์ถูกตัดสายทิ ้งดื ้อๆ ทังที ้ ่แม็กซ์ยงั มีคาถามในหัวมากมาย ที่ต้องการคาตอบ ทว่าอย่างน้ อยตอนนีก้ ็ร้ ู เขาแล้ วว่ าตระกูลวิ นเชสเตอร์ กาลังปิ ดบังความจริงบางอย่างเกี่ยวกับคฤหาสน์อยู่ ที่สาคัญความลับอันนี ้ ทาไมต้ องลากคนนอกอย่างเขาเข้ ามาเกี่ยวข้ องด้ วยกันนะ... ... ช่วงเย็นรถยนต์สีบรอนซ์เงินก็ขับกลับมาตามถนนที่เต็มไปต้ นสน เรี ยงรายอยู่ ทัง้ สองฝั่ ง อีกครั ง้ ระหว่ างทางแม็ กซ์ ยัง สงสัยในคาพู ดของ ทนายโจนาธารอยู่ตลอดเวลาว่าทาไมเขาไม่พูดถึงโดโรธี โพลเวลเลยสักคา ในขณะที่ เ ขาคิ ด หาค าตอบและก าลั ง จะขั บ ผ่ า นบ้ า นของ ครอบครัวโพลเวล คุณนายมาทาร์ ที่พึ่งกลับมาหรือกาลังจะออกไปอีกครัง้ ดู จะเป็ นคนที่สามารถตอบคาถามของเขาได้ ดีที่สุด ดังนั ้นรถยนต์สีบรอนซ์จึง ขับเข้ าไปจอดอยู่หน้ าบ้ านของครอบครัวโพลเวลทันที "สวัสดีครับคุณนายโพลเวล" แม็กซ์เอ่ยทักทายทันทีที่เขาก้ าวลง จากรถ แต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ ้นก่อนหน้ านี ้ทาให้ มาทาร์ ไม่อยากที่จะต้ อนรับ เขาสักเท่าไรนัก ดังนั ้นนอกจากจะไม่มีคาทักทายกลับมาตามมารยาทแล้ ว แม้ แต่หน้ าเธอก็ไม่หนั มามองแถมยังคงล็อกประตูบ้านต่อไปทาอย่างกับ ว่ า เขาเป็ นแค่อากาศธาตุที่ล่องลอยอยู่แถวนั ้นด้ วยซา้ "เ อ่ อ คุ ณ น า ย โ พ ล เ ว ล คุ ณ เ ฮ น รี่ เ ป็ น ยั ง ไ ง บ้ าง ครั บ " นักวิทยาศาสตร์ สาขาจิตวิทยาที่กลายเป็ นอากาศธาตุถามอาการของคนที่ ถูกเขาให้ ช็อกจนต้ องเข้ าโรงพยาบาลอย่างสานึกผิด แกร็ ก! เสี ยงล็ อ กกุ ญ แจดัง ขึ น้ พร้ อมกั บ คุ ณ นายโพลเวลที่ หั น กลับมา "เธอต้ องการอะไรจากเราอีกแม็ กซ์ หรื อว่าสิ่งที่เธอทามัน ยัง ไม่ มากพอรึไงกัน" คาพูดประชดประชันและสายตาที่มองมาของมาทาร์ ยิ่งทา ให้ แม็กซ์ร้ ูสึกสานึกผิดมากขึ ้นไปอีก แต่ถ้าคิดในมุมกลับกัน ไม่ว่าใครที่เจอ สถานการณ์ อย่างเขาก็ต้องทาแบบเดียวกันทัง้ นัน้ เพราะงัน้ สิ่งที่เขาทาก็ น่าจะถือว่าผิดแค่ครึ่งเดียวถึงจะถูก "ผมขอโทษครับคุณนายโพลเวล ผมไม่ได้ มีเจตนาให้ เรื่องมัน เป็ น แบบนีเ้ ลยจริ งๆ แต่ผมสาบาน เรื่ องที่ผมเจอผมไม่ได้ โกหกนะครับ" แม็กซ์ ยังคงพยายามยืนยันในสิ่งที่เขาในคฤหาสน์ แต่นั่นดูเหมือนจะทาให้ มาทาร์ ยิ่งโกรธเขามากขึ ้นไปอีก "ไม่ได้ โกหกงัน้ เหรอ!! เธอนี่มันหน้ าด้ านจริ งๆ เลยนะแม็กซ์ ฉัน ถามหน่อยเถอะ ที่เธอกุเรื่องพวกนี ้ขึ ้นมาต้ องการอะไรกันแน่!" มาทาร์ ยงั คง ไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด ซ ้ายังตาหนิเขามากขึ ้นเรื่อยๆ จนทาให้ แม็กซ์เริ่มคิดว่า หญิงชราคนนี ้ช่างเป็ นคนที่ไม่ยอมรับความจริงเอาซะเลย "ผมไม่ ไ ด้ โกหก สุภ าพสตรี ในชุ ดสี ขาวที่ ผมเจอ ถ้ าไม่ ใ ช่ โดโรธี โพลเวล ลูกสาวของพวกคุณ ที่เฮนรี่ ตามหาแล้ วจะเป็ นใครไปได้ อี กละ!" นา้ เสียงที่หนักแน่นและสายตาที่ดูไม่เหมือนคนที่กาลังโกหกอยู่ ทาให้ มา ทาร์ เริ่มสงสัยและช่างใจในสิ่งที่เขาพูดมากขึ ้น "เธอว่าสุภาพสตรีในชุดสีขาวงันเหรอ" ้ "ครับ สุภาพสตรีในชุดสีขาว โดโรธี โพลเวล ลูกสาวของพวกคุณ เธออยู่ที่นั่น" แม็กซ์ยืนยันในสิ่งที่หญิงชราถามยา้ อีกครัง้ ซึ่งนั่นทาให้ เธอ ตัดสินใจหันกลับไปที่ประตูบ้านพร้ อมกุญแจในมือที่ไขลูกบิดเพื่อเปิ ดมัน ออก แกร็กก! "ฮืมม! เอาล่ะ ถ้ าเธอยืนยันแบบนัน้ ก็เข้ ามาก่อนสิ ฉันมีอะไรจะ ให้ เธอดู" เสียงเปิ ดประตูดงั ขึ ้นเมื่อหญิงชราพูดเชิญชวนแม็กซ์เข้ าไปในบ้ าน ของตน "ขอบคุณครับคุณนายโพลเวล" ... .. . การต้ อนรับอย่างไม่ค่อยเต็มใจในบ้ านโพลเวลเป็ นไปอย่างง่ายๆ ถึงไม่มีชาร้ อนตามมารยาทแต่อย่างน้ อยก็มีนา้ เปล่าแก้ วหนึ่งที่มาทาร์ ยัง อุตส่าห์นามาวางบนโต๊ ะรับแขก ซึ่งถือเป็ นน ้าใจเล็กๆ น้ อยๆ ให้ กับแม็กซ์ "ขอบคุณครับ" คาขอบคุณถูกอีกเอ่ยอีกครัง้ ก่อนที่มาทาร์ จะนั่ง ลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ ามและมองกลับมาด้ วยสายตาจริงจัง "เอาล่ ะ แม็ กซ์ ไหนเธอลองเล่าเรื่ อ งที่เจอในคฤหาสน์ให้ ฉันฟั ง อย่างละเอียดอีกทีซิ" "อ่อ เอ่อ ครับคุณนายโพลเวล..." . . เรื่ อ งราวถู ก เล่ า อย่ า งปะติ ด ปะต่ อ ตั ง้ แต่ วั น แรกที่ เ ขาได้ เป็ น เจ้ าของคฤหาสน์วินเชสเตอร์ จนถึงวันนี ้ จากนัน้ มาทาร์ ที่ฟังเรื่ องทัง้ หมด อย่างตัง้ ใจก็ก้มมองรู ปถ่ายในมื อด้ วยสายตาอาวรณ์ ดวงตาทัง้ สองข้ าง ค่อยๆ แดงก่าเพราะนา้ ตาที่กาลังจะไหลออกมาก่อนด้ วยความคิดถึงก่อน จะยกรูปใบนั ้นขึ ้นมาแนบไว้ ที่อกด้ วยความทะนุถนอม "โธ่! โดโรธี ลูกสาวที่น่ารักของฉัน ทาไมฉันถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่าเธออยู่ที่นั่นมาตลอด" คุณนายโพลเวลพร่าเพ้ อด้ วยความเสียใจทังที ้ ่ เธอ เองก็ไม่ร้ ูว่าเรื่องนี ้เกิดขึ ้นได้ ยงั ไง แม็กซ์มองดูคุณนายโพลเวลที่สะอื ้นไห้ นั่งกอดรูปถ่ายด้ วยความ สงสาร แต่ เวลานี เ้ ขาเองก็ ไ ม่ ร้ ู จะไปหาคาตอบได้ จากที่ ไ หนเหมื อ นกั น จากนัน้ บทสนทนาถู กแทนที่ ด้วยเสียงร้ องไห้ ของแม่ที่สูญเสี ยลูกสาวอัน เป็ นที่รักกว่านานหลายนาทีก็หยุดลงเมื่อหญิงชราเริ่มทาใจได้ อีกครัง้ ในที่สดุ ดวงตาที่แดงก่าก็มองมาที่แม็กซ์อีกครัง้ พร้ อมกับรู ปถ่ าย ที่ยื่นให้ เขาและคาพูดที่ว่า "นี่คือโดโรธี ลูกสาวของฉันกับเฮนรี่" แม็กซ์รับรู ปถ่ายมาอย่างสานึกผิดก่อนจะมองดูอย่างตัง้ ใจ ทว่า สุภาพสตรีในรูปถ่ายกลับทาให้ เขารู้สึกเย็นเยือกหนาวถึงสันหลังจนขนทุก ส่วนรุ กตัง้ ขึน้ มาถึงแผงคอในฉับพลัน จากนัน้ นัยน์ตาที่สับสนเหลือบมอง หญิงชราก่อนจะพูดออกมาอย่างตื่น ตระหนก "ไม่ คุ ณ นายโพลเวล นี่ ไม่ ใช่ โดโรธีท่ผี มเห็น!!" ***