แบนชี ‘ยัยผีเฝ้าบ้าน’
ซาร่า วินเชสเตอร์ นายหญิงแห่งคฤหาสน์ที่ไม่มีวันหลับ
บทที่ 8
ซาร่ า วินเชสเตอร์ นายหญิงแห่ งคฤหาสน์ ท่ไี ม่ มีวันหลับ
"ไม่ คุ ณ นายโพลเวล นี่ ไ ม่ ใ ช่ โ ดโรธี ท่ี ผมเห็ น !!" แม็กซ์ พู ด
อย่ างตื่ น ตระหนก พลางมองรู ปถ่ ายสี เหลือ งซี ดที่ ถือค้ างในมื อ อย่างไม่
เข้ าใจ ถ้ าสุภาพสตรี ที่เขาเห็นในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ ไม่ใช่โดโรธี โพลเวล
แล้ วเธอจะเป็ นใครไปได้ อีกกัน!!
"เมื่อกี ้เธอพูดว่ายังไงนะแม็กซ์" คุณนายโพลเวลถามเสียงแข็ง อัน
ที่จริงไม่ใช่ว่าเธอได้ ยินไม่ชดั แต่เป็ นเพราะเธอเองต้ องการคายืนยันจากเขา
อีกครัง้ ต่างหาก
แม็กซ์ละสายตาจากรู ปถ่ายในมือแล้ วเงยหน้ ามองคุณนายโพล
เวลช้ าๆ ด้ วยสายตาจริ งจัง "นี่ไม่ใช่โดโรธีที่ผมเห็น!" เขายา้ คาพูดของตน
อย่างหนักแน่น
พอได้ ยิ น ค าตอบชั ด เจน หญิ ง ชราก็ ท าหน้ าเหมื อ นรู้ อะไร
บางอย่างขึน้ มาราวกับว่าได้ ยกภูเขาที่คั่งค้ างอยู่ในใจมานานออกจากอก
สักทียงั ไงยังงัน้
"อ้ า นั่นสินะ โดโรธีของพวกเราจะไปอยู่ที่นั่นได้ ยงั ไงในเมื่อเธอ โธ่
ฮื อ ๆ..." แม็ กซ์ มองคุ ณ นายโพลเวลที่ ท าท่ าเหมื อ นร้ องไห้ ขึ น้ มาอี กครัง้
พลางวางรูปถ่ายลงบนโต๊ ะเพื่อคืนมันให้ กับเธอ
ดวงตารือ้ ชื ้นบนใบหน้ าที่เต็มไปด้ วยริ ว้ รอยเลื่อนมองรูปถ่ายแล้ ว
เอื อ้ มมื อ หยิ บ มัน คื น กลับ มา แม็ กซ์ มองดู ห ญิ ง ชราที่ กาลังโศกเศร้ าด้ วย
ความสงสาร แต่ความอยากรู้ ก็ท าให้ เขาต้ องเอ่ ยปากถามออกไปจนได้
"เอ่อ ไม่ทราบว่าคุณพอจะเล่าให้ ผมฟั งได้ มยั ้ ครับว่า...อืม มันเกิดอะไรขึ ้น
ทาไมคุณถึงพูดว่าเธอไม่มีทางไปอยู่ที่นั่น
หญิงชราสะอืน้ ไห้ มองดูรู ปถ่ ายสี ซีดจางในมื อ ความเศร้ าและ
ความอาลัยที่มีต่อลูกสาวทาให้ นา้ ตาของเธอหยดลงบนรูปจนเนื ้อกระดาษ
พองขึ ้นเริ่มเป็ นรอยนูนขึ ้นมาเล็กน้ อยเพราะความชื ้น นิ ้วมือเหยี่ยวย่นจึงรี บ
ซับ หยดน า้ ออกไปอย่ างระมั ดระวัง ด้ ว ยเกรงว่ ารู ป ถ่ า ยจะเสี ยหายไป
มากกว่านี ้ จากนัน้ จึงสูดลมหายใจเข้ าลึ กและผ่อ นออกมาช้ าเพื่ อ ตัง้ สติ
ก่อนจะเล่าในสิ่งแม็กซ์อยากรู้
"ฮืมม! ที่จริงเรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ วล่ะ จะว่าไปมันก็เป็ นเพราะ
ความคึกคะนองของวัยรุ่ นเท่านัน้ เอง ตอนนัน้ ..." นา้ เสียงแหบพร่ าเอ่ยขึ ้น
อย่างเหนื่อยล้ า พร้ อมกับสายตาที่มองไปข้ างหน้ าอย่างไร้ จุดหมายราวกับ
ว่ากาลังย้ อนกลับไปในอดีตที่อยากจะลืมอีกครัง้ ก่อนจะเริ่ มเล่าเรื่ องที่ฝัง
แน่นอยู่ในความทรงจา...
...
..
.
"คุณว่าโดโรธีแอบเข้ าไปในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ กับเพื่อนๆ ของ
เธอเพื่อท้ าทายสิ่งลีล้ ับที่ อยู่ใ นนัน้ แล้ วหลังจากที่พวกเขาวิ่ง หนีอ ะไรสัก
อย่ างออกมา โดโรธี ก็ล้ มลงด้ วยอาการหัวใจวายเฉี ยบพลันต่ อ หน้ าต่อ
ตาเฮนรี่ ถ้ างันท
้ าไมเขาคิดว่าเธอยังอยู่ในคฤหาสน์นั่นละครับ"
เมื่อคุณนายโพลเวลเล่าเรื่ องทังหมดจบลง
้ แม็กซ์ที่ฟังอย่างตัง้ ใจ
เกิดความไม่สมเหตุสมผลบางอย่างทาให้ เขาเอ่ยถามออกไปตรงๆ ทว่ามัน
กลับทาให้ หัวคิว้ บนดวงตารื อ้ ชืน้ ที่ กาลังก้ มมองรู ป ถ่ายเลิกขึน้ ไปมองแม็
กซ์ราวกับว่าคิดอะไรขึน้ มาได้ อีกอย่าง ก่อนจะพูดออกอย่างตกอกตกใจ
"โอ้ ! พระเจ้ า ทาไมฉันถึงโง่อย่างนี ้นะ รอเดี๋ยวนะ ฉันมีอะไรจะให้ เธอดู"
พอพูดจบคุณนายโพลเวลก็ วางรู ป ถ่ายไว้ บ นโต๊ ะและรี บ ลุ กขึ น้
จากโซฟาพาร่างอวบอ้ วนเดินขึ ้นบันไดไปยังชันบนทั
้ นที จากนั ้นเขาก็ได้ ยิน
เสียงเธอประตูและตามมาด้ วยเสียงที่ เหมือนกาลังรื อ้ ค้ นอะไรบางอย่ าง
แล้ วไม่นานหญิงชราก็เดินกลับมาอีกครัง้ พร้ อมด้ วยรู ปถ่ายอีกใบที่ถูกยื่น
มาให้ แม็กซ์
"นี่เป็ นรู ปที่ดีที่สุดที่ฉันหาได้ ลองดูซิว่าในนัน้ ใช่สุภาพสตรี ที่เธอ
เห็นรึเปล่า"
'...!'
เขามองในรู ป ถ่ า ยสี เ หลื อ งจางที่ ดู เ ก่ า กว่ า รู ป ใบแรกเอา
มากๆ ก่อนจะรับมันมา และก็เป็ นอย่างที่เขาคาดไว้ รู ปนีถ้ ูกถ่ายมานาน
หลายสิบปี แล้ ว เนื ้อกระดาษและสีจึงเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลาซึ่ง ทาให้
รายละเอียดบางส่วนในรูปไม่ค่อยชัดเจนเท่าไรนัก และด้ วยความที่มัน เป็ น
รู ป ของคนหลายคน ท าให้ ส ายตาใต้ กรอบแว่ น ต้ อ งหรี่ ล งเพื่ อ เพ่ ง มอง
ใบหน้ าของคนที่อยู่ในรู ป แต่ไม่ว่าจะพยายามยังไงเขาก็ไม่ร้ ู ว่าคนพวกนี ้
เป็ นใครและมีความสาคัญยังไงกันแน่
"เออ รูปนี ้มันเก่ามาก แต่ผมก็ยงั ไม่ร้ ูว่า..."
"ชุด! แค่ชุดก็พอ เธอจาได้ มยว่
ั ้ าเดรสสีขาวของสุภาพสตรีที่ยืนอยู่
ตรงกลางใช่ตัวเดี ยวกัน กับ ชุ ดของสุภ าพสตรี ที่เธอเห็นในคฤหาสน์ วิน เช
สเตอร์ รึเปล่า"
'...!'
คุณนายโพลเวลที่พูดสวนขึน้ มาอย่างกะทันหัน ทาให้ สายตาของ
แม็กซ์จับจ้ องไปที่รูปภาพอี กครัง้ อย่ างตัง้ ใจและนึ กถึงรายละเอียดเล็ กๆ
น้ อยๆ ที่เขาเองก็ดนั ลืมไปซะสนิท
ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ
แล้ วในวิ น าที ที่ ส ายตาและความทรงจาท างานร่ วมกั น จนเขา
แน่ใจว่าทัง้ หน้ าตาและชุดเดรสสีของสุภาพสตรีที่อยู่ในรู ปเป็ นคนเดียวกัน
กับที่เขาเห็นในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ หัวใจที่เต้ นเป็ นจังหวะก่อนหน้ านี ก้ ็
เต้ นรัวเร็วขึน้ ในฉับพลัน ทังยั
้ งรู้สึกไปเองอีกว่าหูทงสองข้
ั้ างได้ ยินเสียงกรี ด
ร้ องของหล่อนคล้ ายกาลังดังแว่วอยู่ในโสตประสาทจนเขาไม่กล้ าจะขยับ
ตัวขึ ้นมาซะยังงัน้
"แม็กซ์ แม็กซ์ แม็กซ์! ว่ายังไง ใช่รึเปล่า"
"เออ! คะ ครับ"
ความเงียบและนิ่งงันเหมือนคนสติหลุดของแม็กซ์ทาให้ คุณนาย
โพลเวลต้ อ งส่ ง เสี ย งเรี ย กอยู่ ห ลายครั ง้ กว่ า เขาจะหั น มาตอบรั บ แค่
สัน้ ๆ จากนัน้ เธอก็นั่งลงบนโซฟาพร้ อมกับลมหายใจที่ถูกระบายออกมา
เฮือกใหญ่ก่อนจะพูดต่อไป
"เฮ้ อ ฉันคิดว่าพอจะรู้แล้ วล่ะ ว่าสุภาพสตรีที่เธอเจอเป็ นใคร"
'...!'
"อืม..." คุณนายโพลเวลหยุดคาพูดลงชัว่ ครู่ พลางมองไปยังเพื่อน
บ้ านที่นั่งตัวแข็งเป็ นหิน รอฟั งคาตอบอย่างใจจดใจจ่อ
"เธอคือซาร่า วินเชสเตอร์ นายหญิงแห่งคฤหาสน์วินเชสเตอร์ ที่ไม่
วันหลับ!"
"ซา ซาร่ า วินเชสเตอร์ !" แม็กซ์ทวนชื่ออีกครัง้ ราวกับว่าได้ ยินไม่
ชั ด แน่ น อนที่ เ ขาจะต้ อ งรู้ อยู่ แ ล้ ว ว่ า เธอคื อ ใคร และรู้ ด้ ว ยว่ า เพราะ
พฤติกรรมแปลกๆ ในการต่อเติมคฤหาสน์แบบไม่หยุดของเธอทาให้ มัน ถูก
เรี ยกในอีกชื่อหนึ่งว่า 'คฤหาสน์ที่ไม่มีวันหลับ ' แต่ที่เขาไม่ร้ ู ก็คือ ทาไมเธอ
ถึงยังอยู่ต่างหาก
'...!!!'
ตอนนี ้ความคิดของแม็กซ์ที่กาลังคิดหาเหตุผลต่างๆ มากมายทา
ให้ เขาจ้ องรูปถ่ายในมืออย่างไม่ละสายตา กระทัง่ เสียงของคุณนายโพลเวล
ที่ดงั ขึ ้นอีกครัง้ เรียกสติของเขากลับมา
"นี่เป็ นรู ปสมัยที่คุณพ่อของเฮนรี่เป็ นคนงานอยู่ในคฤหาสน์วินเช
สเตอร์ น่ะ...เมื่อกี ้เธอถามว่า ทาไมเฮนรี่ถึงคิดว่าโดโรธีอยู่ในคฤหาสน์ใช่มยั ้ "
คุณนายโพลเวลหยุดคาพูดของเธอกลางคัน เมื่อคิดถึงคาถามของแม็กซ์
ก่อนหน้ านี ้ขึ ้นมาได้
"...!" แม็กซ์ละสายตาจากรู ปถ่ายมองไปยังคุณนายโพลเวลแทน
คาตอบ
"เธอคงเห็น ว่าชุ ดที่โ ดโรธีใส่ มัน คล้ ายกับ ซาร่ า วินเชสเตอร์ เ อา
มากๆ นั่นเป็ นก็เพราะคืนนัน้ เธอจงใจแต่งมันเพื่อเข้ าไปท้ าทายสิ่งที่อยู่ใน
คฤหาสน์ยังไงละ..." หญิงชราละคาพูดไปชั่วขณะ สายตามองไปข้ างหน้ า
อย่างเหม่อลอยเมื่อเริ่มหวนนึกถึงอดีตที่น่าเศร้ าใจ...
"คืนนัน้ โดโรธี วางแผนแอบหนีออกไปจากบ้านเพือ่ ไปท้าทายสิ่ งลี้
ลับที่อยู่ในคฤหาสน์ วินเชสเตอร์ กับเพือ่ นๆ ของเธอ กว่าที่ฉันและเฮนรี ่ จะ
รู้ ตัวและออกมาตาม ก็ตอนที่พวกเด็กๆ วิ่ งหนี อะไรบางอย่างออกมาจาก
คฤหาสน์อย่างโกลาหลแล้วนัน่ แหละ"
"พวกเขากลัวจนสติ แตก ปากเอาแต่ตะโกนว่าในคฤหาสน์ มี ผี ที่
น่ากลัวถื อมี ดไล่ตามพวกเขามา ใบหน้าของมันเหมื อนหัวกะโหลกที่ยังมี
ชีวิต ผมเผ้ารุงรังยุ่งเหยิ ง ดวงตากลวงลึก ริ มฝี ปากแห้งผากอย่างกับอดน้ า
มานานปี ไม่มีใครรู้ว่าเกิ ดอะไรขึ้นในนัน้ นอกจากพวกเขา แต่พอได้ยินแบบ
นัน้ ฉันกับแม็กซ์ ก็ตกใจมาก รี บถามหาลูกสาวของพวกเราทันที หนึ่งในนัน้
บอกว่าโดโรธี วิ่งรั้งท้ายตามมาข้างหลัง แต่พวกเราก็ยงั ไม่เห็นวี่แววของเธอ
แม้แต่เงา"
"ในขณะที่เฮนรี ่ตดั สิ นใจจะเข้าไปตามหาโดโรธี ในคฤหาสน์ เขาก็
เห็นเธอกาลังวิ่ งออกมาพอดี ฉันกับเฮนรี ่ ดีใจมาก คิ ดว่ามันคงไม่มีอ ะไร
เพราะทุกอย่างน่าจะจบลงแล้ว ทว่าไม่กี่ก้าวก่อนที่ฉันกับเฮนรี ่ จะได้กอด
เธออีกครั้ง เธอกลับหมดสติ ล้มลงตรงหน้าของพวกเรา เฮนรี ่พยายามเรี ยก
ให้เธอตื่นแต่เธอก็ไม่เคยลืมตาขึ้นมาอีกเลย"
"ฉันเสียใจจนแทบสติ แตก เฮนรี ่เองก็ร้องไห้เหมือนคนเป็ นบ้า แต่
ไม่รู้ว่าทาไม อยู่ๆ เขามองเข้าไปในคฤหาสน์ และเพ่งสายตาไปที่อะไรสัก
อย่างที่ฉนั เองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แล้วนาทีต่อมาเขาก็หนั มาพูดกับฉันด้ วย
น้าเสียงจริ งจังว่า 'ไม่เป็ นไรมาทาร์ โดโรธี ลูกสาวของเรายังอยู่ข้างใน!'
“ในตอนนัน้ เองที่ฉนั คิ ดว่าหัวใจของเฮนรี ่ได้แตกสลายไปแล้ว เขา
เสี ยใจจนไม่ยอมรับความจริ งที่เกิ ดขึ้น หลังจากนัน้ เป็ นยังไงต่อไป ฉันคิ ด
ว่าเธอคงรู้อยู่แล้วนะ แม็กซ์ ..."
'...'
เรื่องราวทังหมดจบลงพร้
้ อมกับน ้าตาหยดสุดท้ ายที่ไหลลงมาข้ าง
แก้ มของหญิงชรา จากนั ้นเธอก็ระบายลมหายใจทิ ้งคล้ ายการปิ ดฉากและ
ออกมาจากภาพความทรงจาเดิมๆ ก่อนจะกะพริบตาถี่เพื่อปรับภาพที่ พร่ า
เลือนเพราะม่านน ้าตาให้ แจ่มชัดและหันมองไปที่แม็กซ์อีกครัง้
"คุณนายโพลเวล ผมขอโทษนะครับที่ทาให้ คุณและเฮนรี่ ต้อง...
เอ่อ" ความสานึกผิดและคิดไปเองโดยขาดการไตร่ ตรองให้ รอบคอบทาให้
แม็กซ์ไม่กล้ าแม้ แต่จะพูดผลลัพธ์ที่เกิดขึ ้นออกมา
ทว่ าตอนนี ้ หญิ ง ชราที่ ยอมรั บ ความจริ ง ทุ กอย่ างมาได้ ตั ง้ แต่
ต้ น ได้ ร้ ู ว่าความเพ้ อเจ้ อของสามีเธอนัน้ ส่วนหนึ่งก็มีสาเหตุมาจากสิ่งที่อยู่
ในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ ไม่ใช่แค่การหลีกหนีความจริ งเพียงอย่างเดียวก็
เข้ าใจทุกอย่างมากขึน้ จึงไม่คิดถือโทษอะไรแม็กซ์อีก เธอจึงพูดคุยกับเขา
เหมือนอย่างที่ผ่านมา "ช่างเถอะ ฉันเข้ าใจทุกอย่างดีแล้ ว"
...
หลังจากที่แม็กซ์ได้ คาตอบชัดเจนว่าสุภาพสตรี ชุดขาวที่เขาเห็น
เป็ นใคร เขาก็กลับเข้ ามาในคฤหาสน์วินเชสเตอร์ อีกครัง้ แต่ข้อสันนิษฐาน
และคาบอกเล่ าของคุ ณ นายโพลเวลเกี่ ย วกั บ เรื่ อ งราวต่ างๆ นั น้ ยัง ไม่
สามารถทาให้ เขาคลายข้ อสงสัยต่างๆ ที่เหลือได้ ดังนั ้นเมื่อมาถึงแม็กซ์ จึง
ตรงดิ่งขึ ้นไปยังห้ องหนังสือที่อยู่บนชันสี
้ ่ทนั ที
ฟึ บ! ฟึ บ! ฟึ บ!
หนั ง สื อ เล่ มแล้ วเล่ มเล่ าก็ ถูกรื อ้ ค้ น เปิ ด ดู อ ย่ างบ้ า คลั่ง และไม่
ถนอมจนหลายเล่มร่ วงลงมากองรวมกันอยู่ที่พื ้น ทว่ากว่าสองชั่วโมงผ่าน
ไป จนห้ องหนังสือที่เคยจัดเรี ยงแยกหมวดหมู่เรี ยบร้ อ ยกลายสภาพเป็ น
ห้ องที่รกรุ งรัง ด้ วยสิ่งที่ถูกรื อ้ ค้ นร่ วงเกลื่อ นเต็ มพื น้ จนไปรู้ ว่าควรจะเดิ น
เลี่ยงทางไหนดี แต่ก็ยงั ไม่มีทีท่าว่าเขาจะเจอสิ่งที่กาลังหาอยู่สกั ที
"โธ่เว้ ย!" แม็กซ์สบถอย่างหงุดหงิดเมื่อหนังสือทังหมดที
้ ่เขารื อ้ ค้ น
ไม่มีเล่มไหนเอ่ยถึงประวัติของคฤหาสน์วินเชสเตอร์ แม้ แต่น้อย หรืออะไรก็
ตามที่พอจะเชื่อมโยงกับสิ่งที่เกิ ดขึน้ ในปั จจุบันได้ ดังนัน้ ลมหายใจเฮื อ ก
ใหญ่จึงถูกพ่นออกมาอย่างระบายอารมณ์ "เฮ้ อ!"
นานกว่านาทีที่ห้องหนังสือตกอยู่ในความเงียบอีกครัง้ กระทัง่ เมื่อ
แม็กซ์ควบสติของตนได้ ความคิดและตรรกวิเคราะห์อย่างนักจิตวิทยาที่มี
เหตุมีผลก็เริ่ มกลับมาอีกครัง้ สายตาใต้ กรอบแว่นจึงมองหาพืน้ ที่ว่างและ
พยายามก้ าวข้ ามกองหนังสือที่เขารือ้ ลงมาเองอย่างระวังเพื่อเดินยังโซฟาที่
อยู่กาแพง
ร่ างสูง ทิ ง้ กายลงบนโซฟา ทบทวนเรื่ อ งทัง้ หมดอี กครั ง้ อย่ า ง
ใคร่ ครวญ สิ่งที่คุณนายโพลเวลเล่ามาทัง้ หมดยังมีบางอย่างที่ไม่เชื่อมต่อ
กันอยู่ นอกจากเรื่องการตายอย่างไร้ สาเหตุของโดโรธีที่เหมือนถูกสาปแช่ง
จากวิญญาณชัว่ ร้ าย พวกวัยรุ่นที่บอกว่าถูกปี ศาจไล่ตามล่ะ คืออะไรกันแน่
ยิ่งคิด ปริ ศนาและความสงสัยของแม็กซ์ก็ยิ่งเพิ่มมากขึน้ เรื่ อยๆ
จนเขาต้ องแยกมันออกทีละข้ อๆ อีกครัง้
การต่อเติมอย่างไม่หยุดพักของซาร่า วินเชสเตอร์ เริ่มต้ นขึ ้นตัง้ ที่
เธอย้ ายมาอยู่ซานโฮเซ่ แต่ทาไมเธอต้ องทาแบบนัน้ ล่ะ รวมไปถึงคาบอก
เล่าของคุณนายโพลเวลที่ฟังต่อกันมาเกี่ยวกับพฤติกรรมแปลกๆ ของเธอ
และหลายสิ่ง หลายอย่ างที่ เจอในคฤหาสน์ วินเชสเตอร์ ไม่ ว่าจะเป็ นกฏ
แปลกๆ สิบข้ อ กระจกบางบานในห้ องบางห้ องที่ถูกทาสีดาสนิท ลิฟต์สาม
ตัวที่ขึ ้นลงในแต่ละชันไม่
้ เหมือนกัน สิ่งของอย่างละสิบสามชิน้ ที่อยู่ในห้ อง
ใต้ หลังคาบนชัน้ เจ็ดและเพลงที่น่าจะสื่อถึงพิธีกรรมอะไรบางอย่าง ทุกสิ่ง
พอจะอนุมานได้ ว่าถ้ าไม่ใช่ความชอบส่วนตัวของซาร่า วินเชสเตอร์ ก็ต้อง
เป็ นอาการทางจิตประเภทหมกมุ่นอย่างหนึ่งแน่นอน
แต่มันจะใช่แค่นัน้ เหรอ มาถึงตรงนีห้ ลายๆ เรื่ องที่เกิดขึน้ ทาให้
แม็กซ์ลืมคาว่า 'กลัว' และ 'ไม่มีทางเลือก' ไปซะสนิท เมื่อความสงสัยในสิ่ง
หาคาอธิบายไม่ได้ ทาให้ เขาอยากรู้เรื่องราวทังหมดมากกว่
้ า
...
..
1. ทาไมซาร่า วินเชสเตอร์ ยงั อยู่ที่คฤหาสน์
2. เสียงของเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงอาจจะเป็ นลูกๆ ของเธอที่
เสียชีวิตไปก่อนหน้ านี ้ แต่พวกเขาต้ องการอะไร
3. 'มัน' คือตัวอะไรกันแน่ ถ้ าเป็ นผีที่พวกเพื่อนของโดโรธีพูดถึ ง
จริงๆ แล้ วทาไมถึงมาอยู่ในคฤหาสน์ได้
4. ถ้ าซาร่า วินเชสเตอร์ มีความชอบแปลกๆ ที่ไม่ใช่อาการทางจิต
จริ ง งัน้ กฎประหลาดทังสิ ้ บก็ต้องมีที่มาที่ไปชัดเจนและมีจุดประสงค์ที่เธอ
เขียนมันขึ ้นมาด้ วย
5. ถ้ ากฎทัง้ สิบข้ อมีที่มาที่ไป งัน้ บทเพลงที่เหมือนพิธีกรรมนั่นก็
น่าจะต้ องเกี่ยวข้ องด้ วย
6. โดโรธี โพลเวล ตายเพราะหัวใจวายเฉียบพลันจริ งหรื อเธอถูก
คาสาปกันแน่
7. ตระกูลวินเชสเตอร์ ต้องการอะไร ทาไมเขาถึงเป็ นผู้รับมรดกชิน้
นี ้กัน!!
พอมาถึงตรงนี ้ ปริ ศนามากมายของคฤหาสน์วินเชสเตอร์ ท าให้
นักจิตวิทยาอย่างแม็กซ์แทบอยากจะจัดยาให้ ตวั เองจริงๆ ดังนั ้นแผ่นหลังที่
ชืน้ เหงื่อจึงเอนลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยล้ าพร้ อมกับดวงตาใต้ กรอบแว่นที่
ค่อยๆ หลับลงช้ าๆ เช่นกัน...
จากนั ้นร่างกายที่ผ่อนคลายก็ทาให้ ลมหายใจที่เข้ าออกสม่าเสมอ
เริ่มราบเรียบมากขึ ้น จนกระทัง่ มันแผ่วเบาพร้ อมกับห้ วงสานึกที่ดาดิ่งสู่การ
หลับใหลอย่างไม่ร้ ูตวั ...
...
..
.
"เขาเริ่ มแล้ว อีกไม่นานหรอกแองจี ้ ความสงสัยจะทาให้เขาหาเราเจอแน่ๆ"
"แล้วถ้า 'มัน' เจอเขาก่อนล่ะไนเจล! ฉันกลัวจังเลย"
"ไม่หรอกแองจี ้ ฉันจะภาวนา พวกเราจะต้องเป็ นอิ สระให้ได้!!"
***