บทที่ 2 สเต็ก ส้อมและมีด

เคร้ง!!  เสียงจานช้อนหล่นกระทบพื้นสนั่น สเต็กเนื้อราดครีมซอสรสชาติดีที่จัดวางอย่างประณีตกระจายเกลื่อนพื้นและโต๊ะอาหาร บรรยากาศพลันเงียบกริบ เหล่าคนรับใช้ที่ได้รับมอบหมายให้ดูและจัดการเรื่องอาหารให้เซเวียร์ต่างตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก เมื่ออาหารถูกปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง ไม่แม้แต่จะแตะริมฝีปากหรือดมกลิ่น ทั้งที่มันถูกปรุงอย่างดีพิถีพิถันทุกขั้นตอน  เอเลนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ มองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน เซเวียร์อาละวาด ส่งเสียงอื้ออ้าไม่เป็นภาษา มือไม้ปัดป่ายไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ แถมมียังดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดที่ถูกคนรับใช้พยายามยัดเยียดอาหารแสนอร่อยเข้าปาก ซึ่งสุดท้ายก็ถุยทิ้งอยู่ดี ‘ดูก็รู้หิว แต่ทำไมไม่ยอมกิน’ กระทั่งโต๊ะอาหารเละเทะ ผ้าปูถูกดึงทึ้ง แจกันดอกไม้ตกแตกกระจาย พื้นด้านล่างกลาดเกลื่อนจนดูไม่ได้ ร่างสูงที่นั่งเงียบนานจึงหมดความอดทน เอเลนลุกจากเก้าอี้ ถือจานอาหารของตนเดินไปวางตรงหน้าอีกฝ่าย เซเวียร์เอียงหน้าฟังการเคลื่อนไหวของฝีเท้าคุ้นเคย กระทั่งมันหยุดลงตรงหน้าและตามมาด้วยเสียงก้นจานกระทบหน้าโต๊ะ ตามมาด้วยเสียงของมีดกับส้อมที่ขยับเสียดสี หั่นชิ้นเนื้อไปมาอยู่ในภาชนะที่ว่า  “อ้าปาก” ร่างสูงโน้มลง ส่งชิ้นเนื้อบนปลายส้อมจ่อปากคนตรงหน้าพร้อมคำสั่งเฉียบขาด “...” ทว่าเซเวียร์กลับนิ่งเงียบ ไร้เสียงหรือภาษากายตอบรับซ้ำเบือนหน้าหนี บางทีอาจเป็นเพราะยังไม่มีใครสอนเรื่องมารยาทและท่าทางที่ควรปฏิบัติต่อเจ้านาย คนถูกสั่งจึงยังเฉยไม่ทำตาม ซึ่งเอเลนไม่ชอบใจ และเขาไม่ได้ใจดีหากสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ไม่เชื่อฟัง  ความไม่รู้ภาษาของเซเวียร์พาบรรยากาศหนักอึ้ง คนรับใช้ต่างถอยห่าง ยืนก้มหน้าหลบตานิ่ง ไม่มีใครกล้าสอดมือเข้ายุ่ง โดยเฉพาะเวลาที่เลออนไม่ได้อยู่ด้วยแบบตอนนี้  เอเลนกดตามองคนไม่รู้ภาษา คลี่ยิ้มเย็นเยียบชวนเสียวสันหลัง วางส้อมที่จิ้มเนื้อคาไว้ลงบนจานก่อนยืดกายยืดเต็มความสูงดังเดิม ฉับพลันมือหนาคว้าจับกรอบหน้าเซเวียร์ ยึดปลายคางไว้แน่น แล้วบังคับบีบปากให้อ้าออก จากนั้นหยิบเนื้อทั้งชิ้นที่ไม่ได้ผ่านการหั่นยัดลงไปอย่างไม่กลัวอีกฝ่ายติดคอตาย “อื้อออ! อื้อออ!!” เซเวียร์ดิ้นรนสะบัดหัว ส่งเสียงประท้วงไม่เป็นภาษา พร้อมสองมือที่ทั้งปัดป่าย ทั้งพยายามดึงแขนของอีกฝ่ายออกเพื่อให้ตนเป็นอิสระ  เพล้งง!! ทว่าครีมซอสที่เปรอะเลอะมือคงเป็นเหตุ ไม่ก็ความตั้งใจจากคมเคี้ยวเล็ก ๆ ในปากถึงได้กัดเข้าที่มือเอเลนอย่างจัง จนเลือดหยดผสมเปื้อนกับเนื้อสเต๊กที่ถูกถุยทิ้ง พร้อมกับจานอาหารที่ถูกปัดร่วงโต๊ะแตกตามไปอีกใบ เอเลนกระชากมือกลับ มองรอยฟันและเลือดที่ไหลจากบาดแผลบนมือตน ใบหน้าคมขบกรามแน่น ความโกรธพุ่งสูงไต่ระดับจนสติขาดหลุด มืออาบเลือดคว้าลำคอคนตรงหน้าออกแรงบีบ ทว่าแทนที่อีกฝ่ายจะตกใจหรือสู้กลับ ดันทำจมูกฟุดฟิดคล้ายกำลังดมกลิ่นอะไรบางอย่าง ‘...?’ ความสงสัยทำให้เอเลนคลายมือละจากลำคอระหง แต่อีกฝ่ายกลับคว้าเอาไว้แน่น จรดริมฝีปาก แตะปลายลิ้นบนรอยแผล เลียชิมรสเลือด “ท่านเอเลน!” เสียงหนึ่งในคนรับใช้ดึงความสนใจของเอเลนจากของเล่นตรงหน้า สายตาคมปราดมองเป็นนัยว่าให้ ‘หุบปาก’ พลางยึดมือของตนคืนจากอีกฝ่าย ก่อนเคลื่อนสายตากลับไปที่เดิม เซเวียร์ที่ยังติดใจในรสชาติ ตวัดเรียวลิ้นเลียขอบปากกลืนกินความคาวหวานที่ยังหลงเหลือคล้ายกระหายไม่เต็มอิ่ม สายตาคมกดตามองพฤติกรรมผิดแผก สังเกตท่าทางชั่วครู่ ก่อนก้มลงหยิบมีดหั่นสเต๊กที่ถูกปัดหล่นบนพื้นขึ้นมาไว้ในมือ จากนั้นใช้ความคมทื่อที่เพียงพอสำหรับหั่นเนื้อ กดลงกลางฝ่ามือกำเอาไว้แน่น แล้วใช้มืออีกข้างออกแรงดึงจนคมบาดลึกเข้าเนื้อเป็นแนวยาว  มีดหั่นสเต๊กเปรอะเปื้อนถูกวางทิ้งข้างโต๊ะ เอเลนมองเลือดที่ไหลเต็มฝ่ามือจนมันหยดลงพื้น จากนั้นยื่นไปข้างหน้าให้จมูกเล็ก ๆ ได้กลิ่นชัดเจน เป็นดังคาดไม่ถึงชั่วอึดใจ เซเวียร์คว้าข้อมือหนาจรดเรียวปากบนบาดแผลกลางมือ ละเลียดลิ้นเลียกินของเหลวอุ่นร้อนกลิ่นคาวคลุ้งกลืนลงคอ ราวกับเป็นน้ำหวานรสชาติดี เอเลนคลี่ยิ้ม วางมือที่ว่างลงบนกลุ่มผมสีอ่อน ลูบศีรษะคนตรงหน้าประดุจสัตว์เลี้ยงตัวน้อยน่าเอ็นดู การกระทำชวนวิปลาสของเจ้าบ้านพาคนใช้ทั้งหมดเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าถามหรือแม้แต่กล้าสงสัย กระทั่งหยดเลือดที่มือแทบแห้งเหือดจนฟันคมขบปากแผล เอเลนจึงยึดมือของตนคืน ก่อนหันไปทางคนรับใช้ เอ่ยเสียงเรียบออกคำสั่งอีกครั้ง “ไปสั่งพ่อครัวทำมาใหม่ เอาแรร์เต๊กชนิดพิเศษแบบไม่ต้องปรุงเพิ่ม” ซึ่งถ้าพูดกันตรง ๆ มันหมายถึงเนื้อสดชุ่มเลือดที่แค่หั่นเป็นชิ้นแล้ววางลงกลางจาน ‘ทำง่ายแต่ไม่น่าใช่อาหารสำหรับมนุษย์’ “ขอรับ” ไม่นานเนื้อสดจานใหม่ถูกนำมาเสิร์ฟพร้อมส้อมและมีดหั่น ยังไม่ทันที่อุปกรณ์การกินสองอย่างหลังจะถูกจัดเข้าที่ คนที่นั่งรอบนเก้าอี้ก็รีบยื่นมือ ทำท่าจะคว้าชิ้นเนื้อราวสัตว์ป่าที่หิวกระหาย ทว่า ชิ้นเนื้อคาวเลือดยังไม่ทันถูกแตะ เจ้าบ้านที่ยืนคร่อมตัวซ้อนทับอยู่ด้านหลังก็จับเรียวแขนสองข้างกดลงหน้าโต๊ะจนขยับไม่ได้ ก่อนสอดก้านนิ้วกุมมือเรียว บังคับให้จับใช้มีดกับส้อมตรงหน้า  กึก! กึก! กึก!  “นี่ส้อม นี่มีด ค่อย ๆ หั่นเป็นชิ้นแบบนี้” เนื้อเสียงนุ่มบอกวิธี พร้อมสาธิตสอนมารยาทใกล้ชิดแบบตัวติดกัน อาจเพราะตาที่มองไม่เห็น และไม่เคยใช้อุปกรณ์แบบนี้มาก่อน มือไม้ที่ถูกจับเลยเก้ ๆ กัง ๆ หั่นถูกกลางจานมากกว่าชิ้นเนื้อ แต่ก็ยังเชื่อฟังยอมทำตามอย่างว่าง่าย ไม่นานสเต๊กแรร์ที่หั่นเป็นชิ้นก็ถูกจิ้มด้วยปลายส้อมส่งเข้าปาก พร้อมภาษาที่น่าเอ็นดูที่มักใช้กับเด็กเล็ก “อ้ามม...”  อึก! เนื้อชิ้นแรกถูกกลืนเข้าปาก มาตามด้วยชิ้นสองและสามกระทั่งเกลี้ยงจานไม่มีเหลือ ทว่าคนที่รับอาหารกลับยังไม่รู้สึกอิ่ม ด้วยมือที่ถือส้อมและมีดยังทำท่าหั่นเนื้อในจานเปล่าไปมา  “ไปเอามาอีก” “ขอรับ” คำสั่งถูกสั่งอีกระลอก จานที่สอง สาม สี่...ไปเรื่อย ๆ กว่าของเล่นของชิ้นใหม่จะอิ่ม พ่อครัวต้องเสิร์ฟเนื้อสดที่เรียกว่าแรร์สเต๊กชนิดพิเศษไปเกือบสิบจาน กระทั่งท้องถูกเติมเต็ม เลออนที่ไปธุระนอกคฤหาสน์เมื่อกลางดึกก็กลับมาถึงพอดี “!!...นี่มัน เกิดอะไรขึ้นครับ” เลออนชะงักเท้า กวาดมองความเละเทะกระจัดกระจายภายในห้องอาหารและบนโต๊ะ เศษเนื้อดิบฉ่ำเลือดตกเกลื่อนพื้นส่งกลิ่นคาวเข้าจมูก ‘ทุกอย่างที่เห็นผิดวิสัยเป็นที่สุด’ ตามปกติสภาพเละเทะเกรอะคราบเลือดแบบนี้เขาจะเห็นแค่บางที่ในคฤหาสน์มอร์เรล โดยเฉพาะเมื่อเจ้าของคฤหาสน์อยู่ในที่นั้นด้วย ทั้งที่คนตรงหน้าเกลียดความสกปรกไม่เป็นระเบียบ ไม่ชอบให้มีอะไรเลอะตามเสื้อผ้า แต่นี่ตั้งหัวจรดเท้า อาภรณ์บนตัวยับยู่ยี่ไม่เป็นเรียบร้อย ดูก็รู้ว่าลงมือใช้แรงทำอะไรสักอย่าง กระทั่งสายตาคมเลื่อนมองคนบนเก้าอี้ที่มีคราบสีแดงจางติดขอบปาก ก่อนสังเกตเห็นมือเจ้านายคนโปรดที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีเลือดเกรอะกรัง ถึงรีบสับเท้าปรี่เข้าไปหาคว้ามือแกร่งขึ้นมาสำรวจความเสียหาย ภาพที่เห็นคือรอยกัดกลางมือระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วโป้งและรอยกรีดกลางฝ่ามือ แผลใหม่บนแขนข้างเดิมที่เกิดจากคนคนเดียวกัน “คุณเอเลน!” “ไม่มีอะไร ก็แค่ฝึกมารยาทบนโต๊ะอาหารน่ะ” เอเลนคลี่ยิ้มส่งคำตอบ พลางยึดมือของตนคืน แสดงออกชัดว่าไม่ใช่ปัญหาใหญ่  ทว่าสำหรับเลออนมันตรงกันข้าม ก้อนเนื้อในอกกระตุกถี่ รู้สึกผิดแผกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ‘ครั้งแรกที่เจ้านายคนโปรดให้อาหารสัตว์เลี้ยงบนโต๊ะ’ เอเลนกดสายตามองคนไม่รู้เรื่องบนเก้าอี้ ยังจำได้ดี ครั้งล่าสุดที่เจ้านายคนโปรดถูกทำร้ายจนดวงตาได้รับความเสียหาย เขาจัดการควักลูกตาที่สวยงามของมันมาเป็นค่าชดใช้ ใส่ไว้ในเบ้าตาเจ้านายแทนดวงตาคู่เก่า จากนั้นให้มันอยู่อย่างทรมาน เป็นสัตว์เลี้ยงในบึงน้ำที่คุกใต้ดิน ‘ถึงอยากตาย แต่ไม่ให้ตาย’ มาคราวนี้สัตว์เลี้ยงตัวใหม่กล้าฝากรอยเขี้ยวไว้บนแขนของเจ้านายคนโปรดถึงสองครั้ง โทษของมันต้องเลาะฟันทิ้งทั้งปากน่าจะดี ***